X
تبلیغات

قالب وبلاگ

قالب وبلاگ

گروه موسیقی آوای غزل 09189310471
 
گروه موسیقی آوای غزل 09189310471
درباره وبلاگ


این وبلاگ جهت ساخت کلیپ از شعر تا تنظیم و اختصاصی کردن سبک و ضیط و ...
همچنین جهت انجام خدمات مجالس شاد همشهریان و هموطنان کرد زبان از قبیل:جشن نامزدی و عقد و حنابندان و عروس و پاتختی و جشن تولد و گودبای پارتی و جشن ترخیصی وجشن فارق التحصیلی و مهمانیها خانوادگی و کنسرت برای ارگانها و سازمانهای دولتی و خصوصی جهت مناسبتها و اعیادو ...
یکشنبه بیست و نهم بهمن 1391 :: 9:56 ::  نويسنده : وحید اکجوان

تِ هاتی !

شه‌واریو ، ئاسمان سالِ خه‌می بیو
سپای زمسانِ جاران هاوده‌می بیو


خه‌یالِ یه‌ی هساره‌ی کوورپه‌ بالی
نه‌یا چیوزه له ناو باخِ خه‌یالی


ته‌مام داره‌گان له به‌ر جیا بیون
ئرای فه‌سلِ خوه‌شی ده‌س وه‌ دوا بیون


**


تِ هاتی ! ئاسمان له‌ینوو که‌وه‌و بیو
دواره هاوره‌نگ مانگه‌شه‌وه‌و بیو


وه هه‌ر جا نوورسی بالِ فریشته‌یو
چه‌وه‌یل که‌وکه‌و و کالِ فریشته‌یو


گولِ گولباخیِ باخه‌یلِ بانان !
کلامد گول له‌قه‌ی شاخه‌یل بانان !


ت وارانید و ئیمه چیو که‌ویریم
چه‌نی چه‌ن ساله له عشقِ تِ پیریم


حه‌دیسد نیور ره‌حمان و ره‌حیمه
سلامد هد‌یه‌گه‌ی گه‌ورای که‌ریمه


هساره‌ی ئاسمان بی که‌سه‌یلی
گول نیور خودا له باخِ له‌یلی


هناسه سه‌وزه‌گه‌د فه‌سل وه‌هاره
قه‌رارِ عاشقه‌یلِ بیقراره


گول خوه‌ر چیوزه ده‌ی له ناو ده‌سه‌یلد
هساره‌یلِ فه‌له‌ک گِل خوه‌ن وه‌مه‌یلد


تمام که‌وتره‌یلِ حووزِ واران
خوه‌نن له به‌رزیِ سه‌وز نساران


تِ واران وه‌هاره‌یلِ عه‌زیزی
گولِ نیورِ هساره‌یل عه‌زیزی


هه‌نای واران سه‌وزی بان زه‌یو گرت
هساره‌ی دلخوه‌شی داوان زیوگرت


په‌لامارِ تِ به‌ن ئی ده‌روه‌چه‌یله
هه‌واخوادِن له بن ئی په‌لوه چه‌یله

 

 

خالوو چیلی که‌ر !

زمسان سه‌ردیگ وه دزی خوه‌ره و
ده‌نگ که‌سیگ هات  له‌و یال سه‌ره و


 ها ها ها هاواوار ! مه‌ی زه‌خم نوو که‌ر !
ته‌وره تیژه‌گه‌ی  منه‌ی چروو که‌ر !


وه هاوشی خه‌مه و  وه کیسه‌ی ژاره‌و

هه‌ر سوو چوه که‌یدن وه  زه‌رده ماره‌و


تیوله ساچلگه‌ی  به‌ریو خه‌م  وه کوول
ته‌نیا وامه‌نه‌ی  کیویله‌گه‌ی چوول

 چه خه‌تای کردیو  گلاگه‌ ی رشیا
هه‌م  به‌ختی سزیا   هه‌م بی که‌ س کوشیا 

خالو چیلی که‌ر  راسه‌و کرد قووخی 
ناسی کیشا  ئاگر دا چووخی

 وه ت : چوه توای له ته ور  من گونابارم
منم رچلک  به‌ریو درارم


 رای یه‌گ  زه‌خم  گیان خاسه‌و بوود
شوون هه‌ر ته‌ورم  زه‌خمیگ راسه‌و بوود


 هه‌رشه‌و تا وه سوو من کوشته ی ژانم
له ده س نامه ی ئالووش ده ی گیانم


 زیره ی بی که سیم تا ئاسمان چوود
ناله ی نه داریم تا که شکه شان چوود


 هه ر له ئیواره  خه م میه وانمه
خه ت خه تی که ر ری بانانمه


 زه حاک زالم ملک گیانمه
گریه کووره گه ی ریو زوانمه


ته ته نیا مه نیود  بیوده ریارم
بیوده حاشاکه ر رووژه یل تارم


زانی وه ده رد مه نیه ت  دچارم    
منیش وه ی دونیا دی نیه کارم

وه و ئاه  سه رد بی فریای ره سه و
خالوو چیلی که ر « ها » کرد وه ده سه و

 ته ور گرته و هه وا  وه و  ئه خم خه سه و
دا له ساق خوه ی وه و زه رب شه سه و


 دا له ساق خوه ی خیون کیوه پووشان
تلیشان جه رگ زه یو و ئاسمان


 هه م خوه ی باله و گرت هه م خوسه یله گه ی

 هه م پای له جه ور که فت  هه م ده سه یله گه ی

  چه نی چه ن سال سه وز وه هاره

ته قه ی ته ور نیه تی له ی زه رده ماره


 وه لی له سه ردی سای سه ردیاران
له هوونکی سوو لای نه رمه واران


 نه ر خاس هیورده و بیود له کزه ی جاران ،
گاجار « شه مال» تی  شه کنی داران


 وه کزه و چری : وه ره نج بیوه ر

ها ها هایده کوو خالوو چیلی که ر !؟

 هه ر له و ساله وه  داره یل مه دهووشن

 تمام زمسان کول سیا پووشن

زه‌رده مار : ‌نام کوهی است در روستای هوشیار چله

 

 


زه لان هه‌لس ! بشیونه‌م  !

چه‌نیگه  هامه  جه‌رخه‌گه‌ی  ولات   چه‌فته چاره گان

زه لان هه‌لس ! بشیونه‌م  ! هه  جوور  گیس  دار گان

هه  جوور  یه ی  شه واره که ر !شه‌که‌ت  شه‌که‌ت   وه   بی خه وه ر  !

وه  بی  ت  بوومه  ده ر وه ده ر له  کیوچه گان  شاره گان

وه  سه ف  وسانه  یه ک  وه  یه ک  وه  یه ی  چراخ  بی نزه و

منه ی  مِ  که ن   په ژاره گان منه ی  ت ِ  که ن  هساره گان

چه نیگه  بیستیون  منه ی فه رای  عاشقی  نیه که ی

له  سال  سمکوو   سیه یشرین   سه رسواره گان

چراخ  تاشه گان  به رز !  چه وه یل  مانگ و خوه ر  تنی !

دواره   بال   چه و  بیه  سه حه ر   له  سه ردیاره گان


مه‌لیوچگه‌یلِ مالِ سوو

شه‌وارِ گیسه شووره‌گه‌ی تاخه‌یه بان شانیا ،
فریشته‌گانِ ئاسمان که‌فن وه که‌شکه‌شانیا


مه‌لیوچگه‌یلِ مالِ سوو کوروو کوروو گرن وزوو
ئرا یه‌گ د بال نوو بخه‌ن وه ‌شان وه‌شانیا


ده‌روه‌چه‌گان کیوچه‌مان له سه‌ف وسن دوان دوان
تا بکه‌فن له نیوره‌گه‌ی چه‌وه‌یله سه‌وزه‌گانیا


که‌ل کیوه‌یل شاهووه چه‌وی چه‌وه‌یلِ ئاهووه
خودا نه‌که‌ی گ ئه‌ورخه‌م  بیه‌یده  ئاسمانیا





هه‌ر که‌گ نوور چه‌و ت که‌ی خودا بکیه‌یدنه‌ی وه چوو
« کوله‌نجیه‌یل » شه‌یو سیه بپه‌شتنه زوانیا

 

 

گیان تنوو فریشته‌گان


په‌ری په‌ری له‌ ئی کیه‌نی وه ئه‌و کیه‌نی وسانه ‌هه‌م
« کونه‌وه‌کوول» و سه‌ر په‌تی دیوه‌ته‌یل سه‌ف به‌سانه ‌هه‌م


هه‌چیو هساره بربرن ، چه‌وه‌یلِ ئاگر گرن
دیوه‌ته‌یلِ ئیلِ که‌لهورن ک له‌ی وه‌ره وسانه‌ هه‌م


فریشته‌گان وه ده‌و ده‌وه‌و وه جامه‌که‌یلِ که‌و که‌وه‌و
ئرا یه‌گِ تِ بیوننه‌و ره‌سن وه‌ی ئاسمانه‌ هه‌م


هساره‌گه‌د له ناویان وه له‌رزه ‌له‌رزه له‌رزیه‌و
وه باله‌گانِ به‌رزیه‌و ریار که‌شکه‌شانه هه‌م


هناسه‌گه‌ی وه‌رِ سووه‌و دواره که‌وتره‌یل نوو
وه‌لِ یه‌کا کوروو کوروو باله‌گه‌یان به‌سانه‌هه‌م


***
گیان تنوو فریشته‌گان له مال خالوو ئاسمان
وه‌ خاتر چه‌وه‌یلِ تِ دواره چه‌پ کوتانه‌ هه‌م !

 


شه‌وه‌یلِ نوو


شه‌وه یلِ ئیره بیله‌جی هساره به‌و بچیمنه‌و
سه‌حه‌ر له‌ئی ولاته ده‌ی ئشاره به‌و بچیمنه‌و


چه‌نیگه هاله شوونمان چه‌وه‌یلِ کالِ عاشقیگ
گلاره‌گه‌م ! گلاره‌گه‌م ! گلاره به‌و بچیمنه‌و


ئرا یه‌گِ دواره شیشه‌گان ده‌روه‌چ دلد
نه‌پووشنی وه تووز و ته‌م په‌ژاره ، به‌و بچیمنه‌و


له ئیره پایز ئاخری تمام رووژه‌گان کوشی
ره‌فیق ئه‌و ولاته هه‌ر وه‌هاره به‌و بچیمنه‌و


ئرا یه‌گِ شه‌وه‌یلِ نوو له بانیان تِ پابنه‌ی
تمام جاده‌گان چرن : دواره به‌و بچیمنه‌و

یکشنبه بیست و نهم بهمن 1391 :: 9:53 ::  نويسنده : وحید اکجوان
حه‌زره‌ت واران !

 

ده‌روه‌چه‌گه‌ی  سه‌وز  وه‌هار و گه‌نم !
هه‌م ده‌ف هیور تنه له‌یره ژه‌نم ؟!


هه‌م وه‌ ته‌موره‌ی نه‌فه‌س داره‌گان
عه‌تر تِ واری له ده‌س داره‌گان ؟!


هه‌م ره‌نگ گه‌رم تنه دیونم وه ‌چه‌و ؟!
یا په‌ری عشقه گِ دیونم وه‌ خه‌و ؟!


هه‌چه‌گه هه‌س عه‌تر تِ ها گیانیه‌و
یاس ده‌سه‌یل تنه‌ ها شانیه‌و


تک‌تک‌تک  تک‌تک شه‌ونم ئه‌یوه
نم‌نم‌نم نم‌نم‌نم‌نم ئه‌یوه


تک‌تکِ وارانِ وه‌هاره دلی
مانگه شه‌وِ فه‌سل ئه‌ناره‌ دلی


گیری شه‌وقه‌و گولِ ئه‌سره چمان
باخِ خوه‌ش لیموِ قه‌سره چمان


هه‌ر چگه هه‌س تام سیه‌ی شه‌و نیه
مانگه‌شه‌وِ هیولِ شه‌وه‌یل تنه


هه‌رچگه هه‌س مه‌ی چه‌وه‌گان ت که‌ی
گول له وه‌هارِ خه‌وه‌گانِ تِ که‌ی



حه‌زره‌ت گول ! عه‌تر که‌و ئاسمان !
یه‌ی شه‌و ئه‌گه‌ر بایده خه‌وِ ئاسمان ، !


بان له‌ش زه‌یو گولِ واران چه‌قی
جامه‌کِ هه‌فتا ره‌نگِ داران چه‌قی


له‌یره وه‌هاره‌یل خودا چیوزه ده‌ن
هه‌م وه گه‌ل و هه‌م وه جیا چیوزه‌ده‌ن


واروه تیدِن دِلنگ شه‌ر که‌نی
گووش شه‌واره‌یل سیه‌ی که‌ر که‌نی


گور خه‌یه سه‌ردی نه‌فه‌س بیستیون
وه‌ر ده‌یه داوان شه‌وا گیول خیون


له‌ی زه‌یوه هه‌م شه‌و سه‌رِ خوه‌ی هه‌لگری
تا وه گه‌ری چوود و له ورسی مری


حه‌زره‌ت گول ! وه‌رجله ‌ت سه‌ور هات
له‌ی ریه ‌هه‌م تاشِ سیه‌و که‌ور هات


له‌یره ئه‌وه‌ل سالِ ئه‌زه ل بیوچمان
واروه‌ بیو ، وه‌فر ئه‌وه‌ل بیوچمان


سه‌رد و سیه باخ هساره‌یل شه‌و
سه‌ر و سیه بال هناسه‌یل که‌و


سه‌رد و سیه هه‌م زیو و هه‌م ئاسمان
هه‌م نه‌فه‌س ده‌روه‌چ و هه‌م باخه‌گان


حووز کوچگ هاتن و به‌یداخ دان
ئاگر هه‌رچی نه‌فه‌س باخ دان


وه‌رجله‌ تِ قسمه‌تمان جه‌ور بیو
دارِ تِ بومن به‌شمان ته‌ور بیو


هه‌رچگه شه‌و بیو له دل که‌شکه‌شان »
وه‌رجله‌تِ هاتنه‌سه مالمان !


دار زقم بی تِ به‌ر تیخ داس
هه‌رچی له‌شه تام سه‌ر تیخ داس !


حه‌زره‌ت واران ! تیه‌نیِ ئاوِدیم
عاشق خوه‌زیه‌و له وه‌رِ ناوِدیم


که‌وتره‌گان له‌یلِ خه‌ویلِ تنن
هه‌رچگه هه‌ن وه‌یلِ چه‌ویلِ تنن


نه‌رمه‌گیا ماچ گولِ که‌و تِ که‌ی
تک‌تک واران هه‌وه‌سِ چه‌و تِ که‌ی


نوگوله‌گان مه‌خشِ چه‌وِ ساده دِن
چیمه‌نه‌گان هه‌رچگه هه‌ن جاده دِن


له بنِ باله که‌وه‌گه‌ی خوه‌زیه‌وه‌یل
ناو تِ نیوسایه خودا خوه‌ی وه مه‌یل


ناو تنه له‌رزه خه‌یه گیان شه‌و
عشق تِ ئاگر خه‌یه داوان شه‌و


حه‌زره‌تِ گول ، حه‌زره‌تِ واران ، تنی !
ئاو زولال تیه‌تِ جاران تنی !


ده‌س وه ‌دوا هه‌رچگه داره وساس
هه‌چگه واران وه‌هاره وساس


به‌وره و و هه‌م خوه‌د نه‌فه‌سِ شه‌و بچن !
رای زه‌یوه ملوانکِ که‌و که‌و بچن !



عه‌ترِ گول گولوه‌نیِ دالگه‌یل !
ئه‌زره‌تِ واران له دل ئیمه مه‌یل !


له‌و فره لیژی ریه‌گه‌ی ئاسمان ،
واز بکه ده‌روه‌چ چه‌و کاله‌گان


واز بکه ده‌روه‌چ هه‌ر چی چه‌وه
واز بکه هه‌ر چگه ئاسوو که‌وه


دالگِ وارانیِ یاسه‌یل سوو
سه‌وزیِ ئحساسِ هناسه‌یلِ سوو


سه‌ردیِ زمسانِ سیه باره ‌سه‌ر
خه‌ت بیه مه‌خشِ شه‌وِ شل‌شل له ‌وه‌ر


حه‌زره‌ت گول ! عه‌ترِ که‌وِ ده‌روه‌چه‌یل !
یه‌ی شه‌و ئه‌گه‌ر بایده خه‌وِ ده‌روه‌چه‌یل ، !


بال مه‌لیوچگ ره‌نگ که‌وکه‌و گری
حال چه‌وه‌یله سیه‌گه‌ی شه‌و گری


...

یکشنبه بیست و نهم بهمن 1391 :: 9:51 ::  نويسنده : وحید اکجوان

گفت وگو با علی الفتی، شاعر و داستان نویس:

شعر کردی کلهری در فضای پست مدرن شکل گرفت


سعید رضایى سعید: علی الفتی را بیشتر به عنوان شاعر سپیدگوی می شناسند، چرا که به واسطه این صفت خیلی ها در خارج از مرزهای استان او را می شناسند و کارهایش را رصد می کنند. اما خود علی الفتی اعتقاد دارد که وجه داستان نویسی او را نادیده گرفته اند.
علی الفتی را می توان یک بومی نویس مدرن به « گرمه شین » نامید. انتشار مجموعه شعر گویش کردی کلهری از وی، فارغ از نظرات گوناگون و گاه متضادی که در پیرامون این اثر ایجاد شد، اتفاقی قابل تامل در جریان شعر
کردی کلهری است.الفتی که از اهالی روستاهای سرپل ذهاب است،ناکید خاصی بر جنبه روستایی شخصیت خویش دارد و آن را آبشخور اصلی آثارش می داند.
آثار القتی که تا کنون منتشر شده اند، عبارتند از:
خاکستری- مجموعه شعر ،راخ- مجموعه شعر ،به روایت دوربین روسی- مجموعه داستان ،گرمه شین- مجموعه شعر و هوای هرات
***
گرمه شین چگونه متولد شد؟
درمورد گرمه شین صحبت کردن کار سختى است.از نوجوانى این حس کردى نویسى – مخصوصا با بومى « گرمه شین » . گویش کلهرى – با من بوده است، اما ریشه در ادبیات فولکلوریک ما ندارد. خیلى ازکارهاى کلاسیکى که با گویش کلهرى منتشر شده و مى شود، تحت تاثیر ادبیات فولکلوریک است. یعنى تک بیت هایى که در فرهنگ کردى کلهرى وجود دارد. گرمه شین در فضاى مدرن نوشته شده است. شاید قالبش مدرن نباشد. در این کار ازگویش رایج در دهه ۴۰ ، یعنى گویش کلهرى سره استفاده کرده ام.
این نوع گویش کارکردش را حتى در حوزه محاوره و کاربرد زبانى ازسال ۴۰ به بعد ازدست داد. گرمه شین بیشتر ریشه در محاوره داردتا درفولکلوریک ما. اصطلاحات محاوره اساسا باکنایه آمیخته است. گویش کلهرى بار کنایه اى زیادى دارد و بخشى از آن تزک و شوخى است.
برداشت شخصى من ازرهگذر بررسى شعر کردى این است که، شعر آزاد کمتر تجربه شده یا حداقل کمتر منتشر شده است. چه تلاشى در گرمه شین براى نوشدن فضاى شعرو حاکم شدن ذهنیت مدرن درقالب کلاسیک داشته اى؟
زبان گرمه شین کاملا نو است. ما باید از گویش شناخت کامل داشته باشیم. اگرهم تعبیرى مى شود که کهن است، شناختى است از گویش کردى شهرى، یا همین زبان معیارى که در کرمانشاه به وجود آمده وحدود دو یاسه دهه است که کار برد دارد و استعمال مى شود. ما که نمى توانیم سرزبان کلاه بگذاریم. این زبان، زبان اصلى ما است. تغزلى که درگرمه شین هست تغزل مناسبى است. منتهى یکسرى واژگان دراین کار وجود دارد که من نمى توانم آنها را تبدیل کنم هنوز در « دوار » و قصدش را هم ندارم. کلمه اى مثل « دوار » فرهنگ ما وجود دارد. حالا اگر کسى نمى داند چیست مشکل خودش است. حداقل مى تواند به عنوان یک مخاطب دست دوم با قضیه برخورد کند.
چرا رسم الخط سورانى را براى گرمه شین انتخاب کردى؟
ما کاملا با دو نوع رسم الخط مواجه هستیم. یکى رسم الخط فارسى است که به نظر من و به نظر مخاطب امروز کرد زبان خوانشش مشکل است وخیلى ازواژه ها نفله مى شوند. راهى به غیر ازانتخاب رسم الخط معیار کردى نیست. حالا خیلى ها مى گویند رسم الخط سورانى، اما من چنین تعبیرى را ندارم. بعضى ها معتقدند اگراز رسم الخط فارسى با اعراب گذارى صحیح استفاده مى کردى، خواندنش راحت تر بود. مخصوصا براى خواننده هاى کرمانشاهى. این دوستان اصلا براى ادبیات کردى وقت نگذاشته اند. مطمئنم. شفاها یک چیزهایى شنیده اند. کتبا نه چیزى نوشته اند و نه مى توانند بخوانند
 احساس مى کنم شعر کردى درحاشیه فعالیت ادبى تو قرار گرفته است. در صورتى که مى تواندبرایت جدى تر باشد!؟
من مشکلى با این قضیه ندارم که کردى بنویسم یافارسى. این براى من حسن است که با دو زبان آشنا هستم و بادو زبان مى نویسم. نوشتن با حرف زدن خیلى فرق مى کند. من هر چه در ادبیات فارسى به دست آورده ام وامدار گویش کلهر ى مى دانم. یعنى خیلى از اصطلاحات و ساختارهاى دستورى و شکست هاى زبانى را از کلهرى وارد شعر فارسى کرده ام. وقتى شعر کردى کلهرى را لفظ به لفظ ترجمه مى کنم مى بینم تبدیل مى شود به همین بازى زبانى که امروز سر زبان جوان ترها است.
در زمینه شعر کردى کلهر، چه کسانى توانسته اند، آنطور که باید که روح نویى در شعر حکمفرما کنند؟
ما و دوستانمان یک دهه است که خیلى جدى و پرکار هستیم به شکل مستقلى هم کار کرده ایم و با مشکلات زیادى هم مواجه بوده ایم. کار کردن به گویش کردى کلهرى کار هر کسى نیست. مشکل اصلى این است که ما رسانه نداریم. رسانه چه در ایران و چه در کردستان عراق در اختیار ما نیست اما این گویش براى ما شرایطى را ایجاد کرده که ما به این زبان تولید متن کنیم . خیلى از مسائل فرهنگى، احساسات، نگرشها و انگاره هاى بومى ما داشت از بین میرفت به همین خاطر است که مردم تشنه هستند.
قضیه از دهه هفتاد شروع شد. بخشى ازآن آزمایش وخطا بود وخیلى ها به این وادى آمدند، ولى نماندند. البته نباید فراموش کرد که ما مشکلات خاصى در شعر کردى کلهرى داریم. ادبیات ما وبخصوص شعر ما در دوره هاى تاریخى زیر سلطه هاى خاص بوده است. شعر نوشتن مربوط به افراد خاصى بوده است. شاعر حتما باید خان یا بزرگ یک دهکده مى بود. اصلا شعر در اختیار چیز دیگرى بوده است، نه دراختیار احساسات واندیشه .کاربرد شعر بیشتر در زمینه شوخى کردن، پیام رسانى، کمک به حفظ کردن الفبا و... بود. با آگاهى ازهمه ى این مشکلات دوستان ما از د هه هفتاد کار جدى خود را شروع کردند اکثرا تحصیلات دانشگاهى داشتند و با زبان فارسى، سورانى و گاه کرمانجى هم آشنا بودند.
اولین کار جدى انتشار نرمه واران درسال ۷۹ یا ۸۰ بود. کارهاى موزونى هم درساحت رسانه مى تواند یک سند باشد. درحوزه ى کلاسیک سعید عبادتیان، رضا موزونى بودند. صلاح الدین قره تپه خیلى مدرن بود، ولى بعد از چاپ کتابش، گم شد. یک گروه دیگر با فاصله ى زمانى خیلى کم نسبت به گروه اول دنبال کار را گرفتند.از جمله صادق سامره اى، شیردل ایل پور، على سهامى، رضا جمشیدى، علیرضا یعقوبى و پرویز بنفشى که پیشتر از ما شروع کرده بود. وخیلى هاى دیگر ...
در زمینه شعر آزاد کردى چقدر در کردستان ایران (کردستان، کرمانشاه و ایلام) کار شده است؟
شعر سپید کردى وجود دارد و کسى نمى تواند انکارش کند. اما از لحاظ انتشار نسبت به آثار کلاسیک در اقلیت قرار دارد. ما بحث کتابت نداشتیم در آوردن کتاب کار سختى است. ضمنا نوشتن به زبان کردى کلهرى ملاک نیست. یعنى ما باید با شعرى مواجه باشیم که المان هاى شعر آزاد را د اشته باشد.
اینکه به زبان کردى کلهر ى شعر آزاد نوشته شود، چه ضرورتى دارد؟ آیا ظرفیت جدیدى را براى شعر ایجاد مى کند؟
بحث ظرفیت جداست. باید ببینیم این گویش چقدر قابلیت داشته است. من اعتقاد دارم گویش کلهرى سه سطح دارد مشکلش هم همین است. کردى شهرى، کردى روستایى وکردى ایلیاتى. در بخش کردى شهرىافراد روشن فکر و درس خوانده و توانایى وجود دارند منتها مشکلشان این است که ارتباطشان با منبع اصلى قطع شده است. این گویش شهرى مستقل نیست و از فارسى و سورانى زیاد تاثیر پذیرفته است. بومیت شعر کردى کلهرى خیلى مهم است شاید در حوزه زبان بلنگیم ولى در حوزه ى کانسپچوال و معنا گرایانه با نگرش بومى وخاص منطقه یک شعر مدرن و آوانگارد به شعر ایران اضافه شده است.
به نظرمن شعر کردى در کرمانشاه از شعر فارسى پیشى مى گیرد. از جنبه مخاطبى هم دارد پیشى مى گیرد. شاید این حرف به مذاق خیلى ها خوش نیاید، اما مخاطبى که شعر کردى در کرمانشاه دارد، شعر فارسى ندارد. یک حس بومى یا نوستالوژِیک در این روند موثر است. البته باید قبول کرد که خوانش شعر کردى براى آن مشکل است.
ترجمه فارسى از شعر کردى سورانى خوب پا گرفته است وزیاد هم منتشر شده. در مورد ترجمه ى شعر هایى با گویش کردى کلهرى چقدر کار شده؟
شاید کار اندک باشد، ولى کار شده. ویژه نامه ادبیات کردى گوهران به سردبیرى فریاد شیرى شاخص این قضیه است. خیلى از شعر هاى ترجمه شده در این ویژه نامه شعر هاى کلهرى بچه هاى کرمانشاه بود.
اما سطح ترجمه ها بالا نبود.!
به نظر من آن کار گوهران ترجمه هایش خوب است. هر چند گروه ترجمه بود... ما در مورد بودن ترجمه صحبت مى کنیم. کیفیت به مترجم مربوط مى شود بعد ازعید کتابى از شعر هاى من با گویش کلهرى به همراه ترجمه فارسى اش منتشر مى شود نباید فراموش کرد ترجمه خیلى سخت است. بومیت غنى شعر کردى کلهرى، فهم و درکش نیازبه ادوات زیادى دارد مخاطب باید خیلى مسلط باشد.
در بحث تئوریک و تولید متن هاى نظرى گویش کردى کلهرى چقدر تولید داشته است؟
تا تعریف شما از تئوریک چه باشد. اگر شما مى خواهید بومى گرایى را در حوزه تئوریک بگنجانید، به نظر من خیلى کار دارد. همین شعر هاى منتشر شده، مى توانند تئورى شعر کردى کلهرى قلمداد شوند.خوبى این بچه ها این است که شعر هیچ کدامشان شبیه هم نیست شعر کردى کلهرى در سخت ترین شرایط و توطئه هایى که در آن سوى مرزها برایش شد، سربلند بیرون آمد و استقلال خود را حفظ کرد.
از اولین کارت در حوزه شعر سپید (خاکسترى) هر چقدر جلو مى آئیم تا به هواى هرات برسیم، یک سیر تکاملى مى بینیم، که اگر هم غیر از این بود باید تعجب مى کردیم. اما از ساده خوانى شعر ها کاسته و به پیچیدگى هایش افزوده شده، نظر خودت چیست؟
خاکسترى زبانى متفاوت و گوناگون داشت واز لحاظ زبانى یک دست نبود. بخشى از شعرها متاثر ازبزرگان شعر فارسى بود وبخشى از ذهنیت خودم نشاتمى گرفت. کتابى بعد از خاکسترى به نام «خیابان هاى گس »مجوز نگرفت. کار خوبى بود و شعر هاى ژورنال صد صفحه بود که « راخ » من را در بر مى گرفت. کتابتبدیل شد به ۵۵ صفحه. نوعى نگاه پا رودى وار در شعرها بود و اکثرا شکل دیجیتال و کوتاه داشتند. کتاببود که مجوز نگرفت.کتاب « از این خوابیده تر » بعدىبود که بازهم مجوز « بریده اى از یک مرد » بعدى همبدون حذف چاپ شد « هواى هرات » نگرفت. بالاخرهومن را راضى کرد.
در حرکت مدرنیته به سمت مدرنیسم، فارغ از اینکه اصلا این حرکت درست طى شد یا نه،شاعران سپید یک من سالارى و داناى کل گرایى را در دستور کار خود قرار دادند و به پیچیده گویى وگریزاندن مخاطب دچار شدند. نظر تو دراین رابطه چیست؟
به نظر من مدرنیسم یک اشتباه تاریخى است ودر شعر اصلا جواب نداد. دوره ى مدرن را با یک ورشکستى عجیب در شعر فارسى طى کردیم. مشخصاً مدرنیته را مى گویید یا مدرنیسم را؟ من منظورم مدرنیسم است که همیشه از آن به عنوان تب یاد مى کنم. یک سرى شعرهاى ژورنالى، در این دوره تولید شد. شعرهایى بدون معنا که اصلا در حافظه باقى نمى ماند. ولى در همین دوره شاعران شعر فارسى عقب گردى به سمت دهه چهل داشتند، که شعر حجم وشعر دیگردوباره مورد توجه قرار گرفت. الان ما تازه فهمیدیم که آن شاعران خیلى قویتر بودند. پیچیده نویسى با پس و پیش کردن و این ور و آن ور کردن جواب نمى دهد.
منظورم مشخصا خیلى مدرن نمایى بود.
خیلى مدرن نمایى هذیان است. البته هذیان ادبى با هذیان ظاهرى خیلى فرق مى کند.حتى هذیان ادبى هم نبود، هذیان درساحت هنر وفرهنگ متنى هم نبود که ما بتوانیم آن را فضاى دو گانه و متوهم بنامیم. یک سرى شعرهاى بچه گانه که خیلى هم جالب نبود ونماند. در مورد پیچیده نویسى باید بگویم که من خیلى با پیچیده نویسى موافقم. روح شعر روح ابهام است. کدام یک از
این ها که منظور سوالت هستند، مى توانند شعر « رى را » ى نیما را بفهمند و شرح دهند.
کجایند آن اسمهایى که در تمام روزنامه هاى فله اى دوم خرداد، هر کسى سر دبیر روزنامه اى یا دبیر سرویس شعرى شد و شعرهاى پسرخاله و دختر خاله و... چاپ کرد. چرا اسمشان در ادبیات نماند؟ چون در شاعر بودن خیلى ها شان شک است.
فکر مى کنى چقدر شاعران کرمانشاهى توانسته اند این مفاهیم نو و مدرن را درونى کنند و صرفا این ویژگیها کلمه هایى داخل گیومه نباشند؟
من دوست ندارم در مورد شعر سپید کرمانشاه نظر دهم. مى خواهم در این شهر راحت زندگى کنم. خُب کلى تر صحبت کن؟
تعداد خیلى کمى از شاعران جدى کار مى کنند. در اواسط دهه ى هفتاد ما فریاد شیرى را داریم با مجموعه که کار خوبى بود و « آغوش من از سفر پراست » شعر جایزه ى کارنامه را برد. شعرهاى کورش همه خانى که شعر خاصى است و زبان فخیم و آرکائیکى دارد و به نوعى رمانس است. کتاب « طعم روزهاى نیامده » آهنگرنژاد هم مربوط به نیمه ى دوم دهه ى هفتاد است.اینها نمونه هاى خوب شعر سپید کرمانشاه است.
خودت چقدر تلاش کردى که در شعر سپیدت این مفاهیم نو درونى شوند؟
من اصلا با مدرن بودن مشکل دارم. مى توانى بگویى مشکل دارى، ولى شعرمدرن مى گویى. شعرمن گناهش این است که قالبش آَزاد است. در خیلى از جاها من سراز قرن چهارم هجرى درمى آورم. از لحاظ ذهنیت حاکم به شعرت مى گویم به ارجاعات تاریخى ات کارى ندارم.شعر خودم است. نوع زندگى و تجربه ى خودم است.نه مى توانم از روى دست کسى بنویسم و نه کسى مى تواند از روى دستم بنویسد. بخشى از ذهن من درصدا ولحن بومى است. ساختار شاید به روز باشد ولى من بیشتر معنا گرا هستم. زبان براى من ابزار است.
بى توجهى شعرسپید امروز به ساختارارگانیک شعر و گسسته نویسى را چگونه ارزیابى مى کنى؟
گسسته نویسى زیاد هم ساده نیست. کسى که بخواهد گسسته بنویسد باید خیلى دانشش زیاد باشد. اینها شلخته نویسیهاى نا توانى است. ما شعرهاى چند مرکزى و چند کانونى داریم. اینها مى خواهند بگویند ما شعر چند کانونى مى گوییم، اما چون ناتوانند به شلخته نویسى دچار مى شوند. پست مدرن بازگشت به خرده فرهنگها را در ذات خود دارد. در فیلم راه رفتن مرد مرده جیم جارموش هر کسى به زبان خودش صحبت مى کند.
ارجاعات به مؤلفه هاى بومى در هواى هرات زیاد دیده مى شود. این مساله ناخودآگاه مسیر تکوینى ات بوده یا تلاش کرده اى؟
قبلا فکر مى کردند که هر چیزى که بى در و پیکر و پریشان باشد، اخلاق را رعایت نکند و ضد هنجار باشد پست مدرن است. شعرکردى کلهرى در فضاى پست مدرن شکل گرفت. پست مدرن فضایى را ایجاد مى کند براى خیلى از انگاره هاى فراموش شده. در پست مدرن مطلق بودن یکسرى زبانها و گویشها ومرکزیت ها شکسته مى شود. اگر این گویش هاى گوناگون کار نکنند، زبان فارسى دچار کاستى مى شود.
نگاه هاى هواى هرات مختص بوم کردى و بوم ایرانى است. من خودم به این شعر مى گویم شعر ایرانى. زبان جاى تعصب نیست. من گناهم این است که در بوم خودم به زبان فارسى مى نویسم. من هرچه مطالعه کرده ام آخر سر به فضاى روستا برگشتم. هواى هرات یک کتاب بومى به زبان فارسى است.
آقاى الفتى مى توانید ادعا کنى همان قدر که براى شعر وقت گذاشته اى، براى داستان هم وقت صرف کرده اى؟
بله. من یک کتاب منتشر کرده ام. کسانى هستند که بیست سال است مى نویسند ولى کسى کارى رسما و. کتبا از آنها ندیده است « به روایت دوربین روسى » کتاب خوبى است.
از چه لحاظ؟ فرم؟
گناه من در « به روایت دوربین روسى » این بود که نه به دنبال سبک کرمانشاه بودم، نه سبک اصفهان. کرمانشاه که سبک ندارد؟ شاید بشود گفت جریان.درویشیان، افغانى، یاقوتى، لارى و ... این فضا رادرست کرده اند چرا نگوییم سبک؟
این جریان که جدا از جریان ادبیات ایران نبود؟
من هم قبول دارم. ولى به حدى اینها توانا بودند که خود به خود کرمانشاه دراین سبک پیشگام شد. من هم ازهمان بوم خودم داستان نوشتم. این مسئله ى نا متعارفى بود. چون شبیه این دو سبک نبود.
برخوردت با فرم داستان به گونه اى است  (  شاید اگرابر متن)مى نوشتى از کلیپ و موسیقى وغیره هم استفاده مى کردى که ازعکس استفاده کرده اى. چقدر نوع فرمى که انتخاب کردى با مضمون داستانت هم خوانى داشت؟
به نظر من یک فرم تازه بود. شبیه این فرم را برویدو پیدا کنید. آن چهار تا عکس به خاطر مقایسه بوده است. این عکسها براى تکمیل کردن متن بوده است. البته اگر عکسها هم نبود اتفاقى نمى افتاد. این سکوت رسانه اى و جایزه اى که در مورد این کتاب اتفاق افتاد من را دلسرد نمى کند. من دوباره با همین سبک و سیاق داستان مى نویسم.
مى خواهى ادعا کنى که از هیچکس تاثیر نگرفته اى؟
از خودم تاثیر گرفته ام.
خیلى ادعاى بزرگى است.شما جایى نقد نوشته اى و این مجموعه را با مانیفست پناهده ى فرهاد پیر بال مقایسه کرده اى. این دو کتاب قابل قیاس نیستند. یعنى در جریان داستان نویسى ات در این سالها هیچ اکتسابى نکرده اى و داستان بر تو الهام شده است؟
ذهنیت من است. زندگى شخصى من است.
از لحاظ فرم مى گویم؟
در داستان از کسى تاثیر نگرفته ام. ولى در شعر چرا؛ من آدم معناگرایى هستم به زبان کارى ندارم. زبان براى من ابزارى در خدمت ادبیات است. من جلوى ادبیات دست و پا بسته نیستم. ادبیات باید در خدمت نشر ذهنیت من باشد.
از تکنیک هاى شعر سپید در« به روایت دوربین روسى »  استفاده کرده اى.
شعر نیست. لحن دارد. لحن شاید شاعرانه باشد. حرفزدن و زندگى کردن من همین جورى است.من چون شاعرم دوستانم قبول نمى کردند که من داستان بنویسم.چرا وقتى یک داستان نویس شعرى مى گوید کسىچیزىنمى گوید.

یکشنبه بیست و نهم بهمن 1391 :: 9:50 ::  نويسنده : وحید اکجوان
غزلی از علیرضا یعقوبی شاعر گیلان غربی
غزلی از علیرضا یعقوبی شاعر گیلان غربی
هه لس ئمشو نه زری بکیم...
هه م ئوره گان دیوراننه، چو ئاسمان مانگه شه و
هساره گان لیزگرتنه، له ناو داوان مانگه شه و
ده سیگ درا بیوه وه ذری، کورپه هساره گان له خه و
هیرو چه شینی کفتیه ، له دی واخان مانگه شه و
بلاچه گان سزاننه هه ر چی ولاتیل که وه
خوف خو له کوهاتیه وه خه و میل کان مانگه شه و
چه پی له یال اسب شه و، له ناو چنگیر وادیه
ئوشه و تنیا سواره گی ، بی داخ وه سان مانگه شه و
هه م ئوره گان دیوراننه، چو ئاسمان مانگه شه و
هساره گان لیزگرتنه، له ناو داوان مانگه شه و
ده سیگ درا بیوه وه ذری، کورپه هساره گان له خه و
هیرو چه شینی کفتیه ، له دی واخان مانگه شه و
بلاچه گان سزاننه هه ر چی ولاتیل که وه
خوف خو له کوهاتیه وه خه و میل کان مانگه شه و
چه پی له یال اسب شه و، له ناو چنگیر وادیه
ئوشه و تنیا سواره گی ، بی داخ وه سان مانگه شه و
هاوار برز بی ده نگی، له به ینه تی وه گوش سو
هل کفیایه ناو خو ه ر، له ریو زوان مانگه شه و
کی؟ ده ر وه چی لانه بکی، له قی ئی دیوار سیه؟
شاید بیواتایمن له نو، شه وی میمان مانگه شه و
توای دواره ئاسمان چه ویل نازی وا بکی
هه لس ئمشو نه زری بکیم، ترا وه گیان مانگه شه و

یکشنبه بیست و نهم بهمن 1391 :: 9:49 ::  نويسنده : وحید اکجوان

زنگانی
زنگانی
شعری از سعید عبادتیان
کسانی که با شعر کُردی در دیار باستانی کرمانشاه و شهرهای غربی آن آشنایند، بی شک نام سعید عبادتیان را در کنار نامهای بزرگ دیگری شنیده اند. عبادتیان سالهاست که عاشقانه هایش را با صمیمی ترین واژه های کردی کلهری به مخاطبان مشتاق تقدیم می دارد . این شعر نمونه ای از آثار زببای اوست...
له نێرینه‌ێ ده‌ڵیاگان دۊر بێ په‌ێ

ماسییگ دڵ ته‌نگی که‌ێ

ئڕا گوڵاو بۊچگێ

ک زنگانی

هه ڕووژ له‌ تێ

تام ترش تۊرگ دا

*

له نێرینه‌ێ ده‌ڵیاگان دۊر بێ په‌ێ

دڵ ته‌نگی چه‌نێ گه‌وراس

و زنگانی

چه‌نێ

چه‌نێ

تام سڵپ ده‌ێ .

یکشنبه بیست و نهم بهمن 1391 :: 9:48 ::  نويسنده : وحید اکجوان

م مه‌نموو ماسی سيه‌يل ئاو « ئه‌ڵوه‌ن

 

وه‌ زه‌يو و زليمه‌و زه‌حاک و زمسان چوه !

له جی په‌رانتز

له‌ له‌ج شه‌واره‌و

مانگ شه‌ر جه‌ر  له‌ڕێگ داکوتم

خه‌ێاڵ سێ گله ماسی سيه ،

له داڵگێگ مشتێ سقان و

شه‌واريگ ژان و  کڵافێگ گيس ،

مناڵ مه‌دره‌سه‌ی بێ جوغرافيێگ و ،

شاهات هيوچکامێان !

ئيوه تيوه‌نين له جی په‌رانتز به‌سياێێگ

داس قه‌ناس  ده‌م زه‌ردێگ داکۆتين !

( ده‌رهێنه‌ر : ! )‌

« هه‌ناێ چيده‌و بان « سن » ،‌

وه‌قه‌سی خوه‌د بێه له گيرسن !

ئێ که‌ش وه دزی خوداوا هڵاژيه‌و ،

وه ‌له‌په‌کۆتی

سێ گله ماسی سيه

له ئاوه‌يل وه‌يل وڵات خه‌ێاڵ بخنکن و

له ئیکه‌ش سيه‌ێگ خوه‌ديش بخنکيه ! »

ئاگر وڵات ڕشيا له هه‌ڵه‌ته‌يل گيانم وه‌تم :‌

 

«‌ نه‌ده‌رهێنه‌ر !

هه‌رسه‌ێ سی ده‌فه خنکيامه

‌له «‌سه‌يمه‌ره‌يل » ورسێه‌ری و بێ ده‌سڵاتی و سه‌راوه‌نيونی !

خنکانن ماسيه‌يل ئاوه‌يل وڵات خه‌ێال

 کار م نيه !

بچوو له ماسی سيه‌يل تافه‌يل ئا‌وه‌يل وڵات بپرس !

م هه‌ێمان

نه گيرفان مه‌ليوچگێگ وشکانمه ،

نه باڵ واڵ فريشته‌ێگ له پشته‌و به‌سامه ،

نه ڕووژنای له چه‌و کاڵ که‌‌وترێگ هه‌لقه‌پانمه ،

نه‌ شه‌وه‌کيان زمسان بێ باوانێگ

سه‌ر ڕێ له‌خوه‌ر نه‌مر وڵات گرتمه ،

نه‌ ده‌رهێنه‌ر!

هه‌ر شه‌و

تا ئه‌وه‌ڵ که‌ڵه‌شێر هساره‌و مانگ و نسار و تيه‌ريکی

سێسه‌دو سی و سێ ديوه‌ت قژن قژن

بيله سه‌ر و ده‌روه‌در و شين که‌ر و سيه‌له و وه‌ر،

يه‌ک جام سيه‌ێگ

 پر له خيون ها وه ده‌سێانه‌و و

وه‌ ڕزاره‌و له شوونم تيه‌ن و ئيوشن :

« هاێ باوگه‌! خيون ! هاێ باوگه‌خيون ! »‌

 

وه‌ر سووه‌گه‌

له‌شوونێان

سێسه‌دو سی و سێ داڵگ ريقه‌و بردێ

بيله سه‌ر و ده‌روه‌در و شين که‌ر و سيه‌له و وه‌ر،

يه‌ک مه‌ژمه‌ێ ژه‌نگنێگ

 ها بان سه‌رێانه‌و و

هه‌ر مه‌ژمه‌ سه‌ر بڕياێ شه‌لپان له خيونێگ هاتێ

وه ڕزاره ‌له شوونم شين که‌ن ئيوشن :

« هاێ ڕووڵه سه‌ر ! هاێ ڕووڵه سه‌ر! »

منيش نيه‌زانم

يه‌چه‌ن ساڵه وه‌بێ سه‌ر ده‌روه‌ده‌ر وڵاتم !؟

وڵام

يه زانم گ

له ئه‌وه‌ل شه‌وه‌يل زه‌لان و زيوخ تاريخ

باپيرم سه‌ر سيسه‌د و سی و سی کۆڕ بڕ ده‌س بڕيای

نا له بان ڕان و ئڕايان وه‌ت :

هه‌ناێ

تاريخ له وه‌ر داوان دالگ زووله‌زاێ

مه‌مگ زه‌خم و خيون و په‌ژاره خوارد

له سه‌ر سه‌راوه‌گان ئه‌لوه‌نه‌يل ولات

له سه‌ر برياێێگ

 شڵپه شڵپه شڵپ خيون هات و

هه‌ر ئيوارێان

داڵگه‌يل وڵات نه‌هات

کووه‌و بيون و خوه‌نين :‌

« ئه‌ڵوه‌ن ئاوه‌گه‌د ها وه‌خيونه‌وه

گل خوه‌ێ وه ده‌ور خانه‌قينه‌وه ...»

 

نه ده‌ر هێنه‌ر !

له ته‌مته‌مه‌ليول و

 بڵاچه‌ێ زمسان ئه‌وه‌ڵ ساڵ زنه‌ی

هه‌ناێ ته‌ور جه‌ور هزار سه‌ر خودايل فريشتێ دار

سه‌ر برايل خوه‌رو سه‌کامه‌تی

 له پشته‌وبرين

خوه‌يشکه‌يل هساره‌و ئافره‌ته‌يل واران بانان

وه ده‌نگ پڕ له ژارێگه‌و

له بان خه‌مه‌يل چه‌مه‌يل وڵات خوه‌نين :

« ته‌مته‌مه‌ليوله برا !

بن گوله‌م قيوله برا !‌ »‌

وڵام برايل شه‌وه‌کيان و په‌نشه‌مه ‌و  هاوار

چڕينه‌و پيان :‌

« حه‌سری حه‌سرانه خوه‌يشکه !

سه‌ر برا بڕانه خويشکه ! ...»‌

 

نه‌ده‌رهێنه‌ر !

م ته‌نيا مه‌نم تا بنوورم

له سيوک سليوک ساڵه‌يل سمنت کرياێ

هه‌ناێ ئه‌وه‌ل پژمه‌ێ عزرايل وه‌يل چه‌يلێگ

به‌ريوه‌يل ئێواران بێ واران زاگروس

 نه‌چرچگانێه‌سه‌و ،

هه‌ناێ ئه‌سر خيون له چه‌وه‌يل هساره‌يل ئاسمان

چيو تک تک واران نه‌تکياێه ،

هه‌ناێ ئاوه‌يل وه‌يل بسات هات و نه‌هات

مه‌نه‌ێ پيته‌خه‌نه‌ێ گوول چوول بێ که‌سی نه‌يونه‌

هه‌ناێ مێژگ ژه‌نگن مه‌لاێ گيژ وێژ مێژو

له ته‌نگی تک تيه‌ريکێ چيو ته‌ماته نه‌تلياێه

خۆدا

 بووش و ڕسک و ڕه‌سن و ڕیسيور ئاڕه‌سه‌که‌ێ

تا گه‌ر وه جيوله جيول

کتاو بجان و

مه‌له‌وه‌ر ده‌روه‌ده‌ر بتاسنن و

شووفاری هه‌ر سات وڵات بکه‌ن !

 

نه‌ده‌رهێنه‌ر !

له سيوک سليوک ساله‌يل سمنت کرياێ

م مه‌نم

تا گه‌ر چوار شه‌مه‌يل وڵات هات و نه‌هات

له بان ياڵه‌يل به‌رز شانم

ئاگر گريگ بکه‌مه‌و

تا گه‌ر خه‌ياڵ هيوچ مار سه‌ر ئاسنينێگ

له بان شان ئاێه‌مه‌يل ئی زه‌يوه چيوزه نه‌ێه‌ێد

م مه‌نم

 تاگه‌ر له بان گومبه‌زه‌يل گيانم

خيون هشار هزار مه‌ليوچگ ئه‌زان ئيوش برشيه‌ێ !

م مه‌نموو وه‌فره‌يل لچه‌يل « داڵاهوو »

م مه‌نموو ماسی سيه‌يل ئاو « ئه‌ڵوه‌ن ! »

م مه‌نموو رووژه‌يل بێ ده‌سلات پايز !

م مه‌نموو وه‌لنگه‌يل بێ واران ئينترنت !

 

نه ‌ده‌رهێنه‌ر !

هه‌ر سه‌ێ چاره‌نيوس ملێس سه‌رچه‌فت

له ناو رچين قه‌پاڵم

زيوخ و زه‌خم و زليمه نيوسايه !

هه‌ر سه‌ێ هه‌ر ئێوارێان

مه‌ل که‌ل شه‌ل چه‌ل قه‌ل ده‌م چه‌فتێگ

وه‌قيژه‌قيژ قرمزێگ

وڵات لات شه‌وارمان داپووشنێ

هه‌ر سه‌ێ سيف هساره و سه‌کامه‌تی

له گيرفان ئاسمان ئێ وڵاته

 که‌س وه‌چه‌و نه‌ی !

هه‌ر سه‌ێ شانه‌يلم

 هه‌ێمان نيشتمان سان ژانه !

هه‌رسه‌ێ

شوون به‌ره‌يل زام ژان و زيوخ و زمسان

له بان شانه‌يلم

عه‌سک ته‌سک ئه‌وه‌ل سانه‌يل « ئه‌هرام سه‌لاسه »

دينه‌سه‌و !

ولام چه‌وه‌يلم

هه‌ێمان ئيسگاێ رووژه‌يل مسافر دنياس

چه‌مه‌نده‌فه‌ر سه‌وز زنه‌ی

یکشنبه بیست و نهم بهمن 1391 :: 9:46 ::  نويسنده : وحید اکجوان

نقد و آنالیز

 

 شعر كردی کلهری

 

 

                            علی رسولی

 

 

 

هناس هساره‌و

ئرمیس ئاسمان‌و

بال خیال هه‌رچگه‌ ماسی سفیده

 له‌ی سه‌رده‌وا رچگیاس !

 

شعر كردی كلهری با شاعرانی مانند: جلیل آهنگرنژاد ، رضا موزونی ، سعید عبادتیان و تنی چند از دیگر شاعران این گویش ، گزارشی است قابل ملاحظه كه نیاز به كاتالیز و یا گزاره تسریع‌بخش تداوم دهنده نقد دارد .

 حدود یك دهه از عمر این شعر می‌گذرد و می شود گفت دوره تكوین و شكل‌گیری و ساختاربندی این شعر به اتمام رسیده است و با نقد است كه از این بن‌بست ایستایی با تكانه‌هایی سترگ به وادی های نو درنو سرازیر می‌شود . نام‌هایی همچون كرمرضا كرمی و پرویز بنفشی آشنائیانی هستند كه به نحوی مقدمه‌ی جرقه‌های اولیه این جریان را زده‌اند و آغاز‌گری آنها راههای پر خطر یك آزمون را فرا روی شاعران وادی كردی جنوب باز گشوده است . ممیزه‌ی  بارز این شعر این است كه از ظرفیت های ممتاز و بی‌بدیل گویشی فلكلوریك بهره جسته است . كلام در مكالمه و گویش فولكلوریك نغز موجز ، مختصر و بسیار ساده است . این سادگی هم در معنا و هم در واج‌آرایی جایگاه مهمی دارد . كلام نغز یا فولكلوریك معنای واحدی منتشر می‌كند و به نحوی از منظر حسی صادر می‌شود و معنای مورد نظر حسی در آن نه استعاری بلكه مجازی است . موزونی ، عبادتیان ، پرویز بنفشی ، كرمرضا كرمی شدیداَ وفادار به ساختار زبانی گویش جنوب هستند ، چون این گویش نغز آهنگینی و موسیقیایی است و بیشترین بار مفهومی آن بر دوش آوا است ، لذا به تنهایی یكی از عناصر اصلی شعر در بر دارد ، بخش عمده‌ای از گویش كردی جنوب و نیز یكی از دو عناصر ساختاری این گویش آوا یا موسیقی است . موزونی در آثارش به سهولت از ظرفیت بالای این موسیقی كلامی بهره برده و كمترین دخل و تصرفی در ساختار كلام ایجاد كرده است . دلم ته‌وای چه‌یو اوسا له بان ور بنیشم . در زبان محاوره‌ای و غیر شعری كردی جنوب این مصرع یك جمله است .

 

عبادتیان نیز مانند موزونی از ظرفیتهای بكر و موزون این زبان یا گویش بهره وافر برده است : ئه‌و شه‌و تا وه سوو هزاره كردم . در پشت واژه‌های این گویش شعر گونه (كردی جنوب) استعاره كه زبان شعر است وجود ندارد . زیرا فرهنگ فولكلوریك از جان آدم‌های حسی مایه می‌گیرد . انسان درون فرهنگ بومی انسان مهد احساس‌های قوی و سرشاری است كه به جریان زندگی و بود فردی و جمعی جهت می‌بخشد . حس یكی از عناصر ساختاری شعر است و در فرهنگ بومی همه چیز از طریق این حس قابلیت معنایی پیدا می‌كند . حس یكه‌شناس است و یگانه‌پذیر می‌باشد در ساحت آن تكثر و چندگانگی معنا ندارد ، زیرا چند معنایی محصول فرا شدی است از واقعیت و مجاز به حقیقت یا استعاره .

 

سه ویژگی زبان فولكلوریك یعنی آوایی ، حسی و تصویرگری خیالی در آثار بنفشی ، كرمرضا كرمی موزونی ، عبادتیان مسیری طی كرده است كه نوعی باز آفرینی و بازگشت به فرهنگ بومی را نشان میدهد . اما این بازگشت به همان شیوه مرسوم در ساختار كلامی كردی كلهری دوباره خلق شده است و برغم كار سترگی این نوع شاعران انجام داده‌اند ، اگر چنانچه با سایر عناصر ساختی شعر به هم نیامیزد همین بن‌بست پیش رو موجود خواهد بود .

 

التزازی كه از خلال بیان شاعرانه سعید عبادتیان به مخاطب منتقل می‌‌شود ، حاصل به نیكویی بهره‌جویی این شاعر از ظرفیت‌های كلامی گویش كلهری است . این گویش تكه‌تكه و كلام كلام حاوی سه ویژگی عمده شعر است . حس بن‌مایه شق است و زمانی كه از سادگی بیرون می‌‌آید و مركب می‌شود عشق و راه‌های صعب‌العبور آن را پدید می‌آورد . عشق انسان كرد كلهری ساده عارفانه و بی‌تكلیف است . این عشق به همه چیز و همه كس سرایت می‌كند ، در این عشقی كه از عنصر محض احساس فرمان می‌گیرد ، كوه و دشت و آدمها و حیوانات و وزش باد و تنگ غروب و همه و همه زیبا و حس‌برانگیز هستند ، دل را از قفس سینه می‌ربایند .

  

 كرد جنوبی چون جزء‌جزء زبانش شعر است نیازی ندانسته است كه گویشش را شاعرانه كند . ساده زیسته است ، زود دچار غنای مادی و روحی شده است آوای پرنده‌ای همیشه آشنا منقلبش می‌ساخته است و این از ویژگیهای انسان ناتورالیسم یا انسان همدم طبیعت است ، این انسان را درگهواره زمینی ، باد بر او لالایی شیرین می‌خواند . ستاره با جیرجیر صدایش برای او قصه می‌گوید و در غنای آسمان احساس خالقش را بر لبان در‌می‌آورد ، این انسان بصورت ذاتی و طبیعی انسان عصر برادریها و برابریهای بزرگ اولیه است . هنوز نیازی شدید و فقری عمیق او را رودرروی طبیعت قرار نداده است . طبیعت با تمام نامهربانیهایش یك مادر است ، سیلی می‌نوازد و سفره می‌گشاید . این انسان می‌بایستی كلامش شعر محض باشد و واژه‌اش پایه‌گذار شعر ناب گردد ، انسان حسی ناتورالیسم ذهنیت گسترده‌ای ندارد ، اما تا بخواهی عنصر تخیل در او قوی است همین عنصر خیال است كه اساطیر و خدایان را می‌سازد و از شخصیت‌های ممتاز و نخبه اسطوره می‌سازد.

او با واقعیت از طریق خیالش كه مولود حس است ارتباط می‌گیرد . همه راههای زمینی و آسمانی به روی او باز است و كلید خیال هر دری را می‌گشاید ، وقتی خیال باز است بن‌بست معنی ندارد . مردن تداوم خیال‌های زنده است و آدم از خیالی به خیال دیگر می‌رود . باد مه‌رده‌نم وه‌سیه‌ت كه‌م وه خیش ده‌س دووس بگرن گوونای نه‌كه‌ی ریش  ، انسان وابسته به طبیعت به خون ، به خویشاوندی ،‌ به خیال نمی‌میرد ، همیشه زنده است . وجودش در دوست قبیله خون وندان تداوم می‌یابد . در این زندگی قطع و وصل معنی ندارد ، همه چیز وصال محض است . انسان خیال آمیز متوجه دگرگونیها و تحولات نیست و با خیالش عصر سپری شده را باز می‌بیند مانند موزونی ، عبادتیان ،‌ بنفشی ، كرمی و…..

وه‌لا بوه‌ره‌م

 مه‌یله‌م وه‌جی

گه‌رمه‌سیر چكوچوله

باره‌ی باره و واخیلان ...

 

 خیال همه فاصله را پر می‌كند فاصله‌های زمانی و تواتر تاریخی ، فاصله‌های انسانی و فاصله‌های وجودی و هستی شناسی ، اصلاً انسان بومی كلهری با فاصله بیگانه است . به ندرت عزیزی به مسافرتی كوتاه و جدا از خویشان میرود. این است كه آبادی برای رفتنی موقت یك سرباز عزا می‌گیرد . بال خیالش تا افق دوردست فضا می‌فرستد و همنشین ستاره می‌شود . او با تسلسل و تكرار زنده است و هر تكراری التزاز جدیدی برای امثال عبادتیان مشكل است كه بپذیرند دوره كوچ و میلكان و باره‌ی بار گذشته و توی همین فضا هنوز نفس می‌كشند و از بار معنایی غنی این كلام نغز بهره می‌برند و به نحوی مرثیه‌گوی میراثی هستند كه بیكباره می‌خواهد به تاراج برود .

دلم توای چیو اوساله بان وه‌ر.....

 

 این احساس نوستالوژیای یك انسانی است كه میخواهد به ساختارهای سپری شده یك زندگی وفادار بماند . ساختارهای سیاسی ، اقتصادی ، اجتماعی و حتی فرهنگی این زندگی با بزرگترین تحولات در دنیای معاصر روبرو هستند. و كرده بنفشی ، كرمی و دوستان جوانشان دوست ندارند چنین حادثه‌ای را ببیند چه برسد به اینكه روایتگر عصر جدید باشند .

 

اما كار مهمی كه انجام داده‌اند این است كه پایه‌های یك فرهنگ را بازگویی كرده‌اند و  این جرات كمی نیست. عنصر استعاره كلام را از حالت ساده‌گی بیرون می‌آورد و به آن چند معنا می‌بخشد ، محصول دوره تحول است ، یعنی استعاره فراتر از مجاز میرود و این فراشد یعنی افزودن چیزی به طبیعت ، یعنی طبیعت یك چیزهایی كم دارد و انسان استعاره با بیانش می‌كوشد كه این كمبود را جبران كند ، نقد این گزاره است.

 

زبان شعر فولكلور زبان طبیعت و زبان ساده واقعیت غنی بدون عیب و نقص است و زبان استعاره زبان حقیقت در پشت واقعیت است آن یكی زبان گزارش است و این یكی زبان گزاره . زبان آنچه فراتر از واقعیت و یا پیرامون واقعیت و یا در ارتباط با واقعیتها نهفته است می‌باشد دیگر ساده و دم دست نیست واقعیت پیچیده‌تر از آن است كه در یك واكنش ساده حسی به سهولت بیان شود این واقعیت وجودی است در هم تنیده پرتنوع و پر ارتباط . و ذهنیت با ادراكات لازم است تا این واقعیت و پیچش آن را دریابد . شعر با زبان انتظار آغاز می‌شود ، و زبان انتظار زبان استعاره است .

شعر انتزاعی‌ترین زبانی است كه بشریت برای نهفته‌ترین زیباترین و پنهانی‌ترین و دورترین پاره‌های وجود آن را بكار می‌گیرد . شعر بدون استعاره یعنی كلام نغز فولكلوریك . یعنی حس محضی كه موسیقی و خیال می‌سازد و شعر استعاری یعنی عبور عناصر شعر از كانال ذهن و احساس ، و این نوعی دوگانگی و دوئالیسم است . زبان استعاره زبان انسان فرهیخته‌ایست كه هم فرهنگ دارد و هم دانش و هنر و هم زبان مجاز و زبان فولكلو زبان انسان فرهیخته‌ایست كه فقط فرهنگ دارد . شاعرانی كه از ذهنیت و دانش برخوردارند دو بعد كامل فرهیختگی را دارا هستند از  وجه استعاری بهره می‌جویند. در شعر، مجاز در درون استعاره است و واقعیت و حقیقت باهمند و كلام و موسیقی و خیال و حس و اندیشه یكی می‌شود.

 

لذا فرهیختگی توام با وجه فرهنگی و دانش ، تمام ویژگیهای فرهنگی (چه بومی و چه ملی و جهانی ) را می‌پذیرد . اما فرهیخته دانشمند بی فرهنگ فرهنگ را نفی می‌كند و فرهنگی بدون دانش با اندیشه‌های بلند بیگانه است . یكی نفی میراث و تجربه گذشته است و دیگری نفی بازساختن این گذشته،شعر كرمی ، بنفشی ، عبادتیان و موزونی شعر فرهنگ است و برای مقدمه لازم است اما این شعر بایستی با اندیشه آمیخته شود و زبانی استعاری پیدا كند و جمع‌آوری جنبه‌های رو به فراموشی این فرهنگ گام نخستینی است كه این شاعران برداشته‌اند .

 

شعر، حاصل نوعی انحراف از زبان معیار است . در زبان معیار، واژه، نشانه‌ای از یک وجود و یا یک واقعیت است . معنا یا تصویر ذهنی نیز به همین نسبت  یکتا است و در کلیه‌ی مخاطبین یک زبان  یکسان است . در زبان محاوره‌ای، کلام چنان عادی رد و بدل می شود که با ذهن رابطه ای عادی و عادت شده دارد . ذهن در اثر تکرار و تسلسل معنا دچار نوعی خودالقایی می گردد در خود القایی ذهن ناخود آگاه و حتی بدون توجه به معنا نسبت به یک وجود و یا واقعیت حس خاصی دارد . آدمهای عادی که تابع القائات زبان معیار هستند ، اگر چنانچه در مورد یک واقعیت از آنها سوال شود ،جوابی کلی و مبهم می دهند . مثلا می گویند : از فلان چیز خوششان می آید یا بدشان .و یا فلان چیز خوب است یا زشت . ذهنیت در زبان معیار، تک معنایی است و آن معنا نیز القاء شده است . اما شاعر با ساختن نوعی زبان جدید، تن به یک بازی زبانی می دهد . در این بازی زبانی ، هم معنی و هم ذهنیت جدید به وجود می آید و هم عادت شکنی می شود. معنی جدید که حاصل یک بازی زبانی است ساخته‌ی شاعر است این بازی زبانی با مجاز شروع می شود. مجاز معنی جدید ایجاد می کند ولی به زبان مستقل نمی رسد . استعاره نوع دیگری از مجاز است. در استعاره شاعر به معنای مستقل جدا از وجود و ماده و کلام می رسد . ذهنیت و تصویری که از راه استعاره به دست می آید ، کاملا انتزاعی است .

 

 معنایی که در شعر وجود دارد متعلق به متن شعر است و خارج از شعر وجود ندارد و در زبان معیار خلاف این امر اتفاق می افتد خلاصه این که ذهنیت استعاری مستقل شاعر  ، واژگان را شاعرانه می کند و ترکیبات شعری پدید می آورد . در شعر فضا و زمان و مکان و تمامن مخلوقات شعر ذهنی هستند .اما در شعر کردی جنوب این گونه شعر ها چه جایگاهی دارند ؟ قطعاً حرکتهای جدید در این عرصه نوید بخش آینده‌ای روشن هستند .  در «قڵا که‌ێوانووی» آهنگرنژاد چنین زبان شاعرانه‌ای ایجاد شده است .شعری که این گونه شروع می شود :

 «له تیه‌لی ریوته‌ڵ ئیواره‌ێ بێ په‌لامار

هناێ وڵات گووش ته‌کنن

له ده‌نگ که‌س مه‌زانه‌یل هزار سه‌ر تیوکن تیوکن  ....»

کلام در این شعر یکسره غرق در معنا و تصویر و فضایی ناآشناست و متنی پدید آمده است که هر بندش به نسبت انتزاعی تر و نسبی تر است «تیه‌لی » در این متن به گونه‌ای ساخته و پرداخته شده است که معنایی نا متعین و ذهنی دارد . معنای این واژه در مجاز مرسل است : غذای تلخ که ربط کل به جزء است و یا می شود به ذهن معنی دیگری متبادر کند : فلان ماده‌ی غذایی تلخ که رابط جزء به کل است . غروب در ساختار «قڵا که‌ێوانوو » واقعیت بیرونی ندارد و جایگزین یک معنای شاعرانه است . شعر با فراشد از ابعاد متعین مادی پدید می آید و خود  متن و جهانی جدید خلق می کند . متن شعر «قڵا که‌ێوانوو » یک متن شاعرانه‌است که جانی شاعرانه را ساخته است . آهنگرنژاد در اشعار قبلی‌اش کمتر وارد فضایی اینچنینی و متنی این گونه شده‌است . عناصری که وی در شعر مذکور به هم مرتبط ساخته است جز در عالم ذهن و در متنی به نام « قڵا که‌ێوانوو  » در هیچ متن دیگری با هم ارتباط برقرار نمی کنند «قڵا که‌ێوانوو  » جایگزین غروب می شود و باتلاق جایگزین قڵا که‌ێوانوو . وجه و رویکرد شاعرانه‌ی آهنگرنژاد در این شعر چنان ذهنی و انتزاعی است و چنان با این ذهنیت یگانه‌است که دچار کوچکترین خروجی از این متن یگانه نمی شود . اما عناصر ساختاری شعر دارای این ویژگی ها هستند :تلخ مخوف بحرانی تیرگی اضمحلال سریع  اضطراب پوچی نقصان و نابالغی قصاوت و بی رحمی و...  این ویژگی ها به همه‌ جا و همه چیز سرایت می کند . تمام این ویژگی ها از مشخصات برجسته‌ی اندیشه‌ی مدرن هستند .

شعر قڵا که‌ێوانوو تحت تاثیر ادبیات و اندیشه‌ی مدرن خلق شده‌است . نویسنده و شاعر مدرن از یک کلیت اجزایی می سازد ناهمگون و در حال متلاشی شدن . محور ارتباط عناصر یک متن مدرن تضاد است . تضاد  عناصر را در یک درگیری پایان ناپذیر که نتیجه‌ای جز هلاکت به بار نمی آورد  نگه می دارد . در این شعر تضاد و درگیری و اضمحلال محور ارتباط است . همه‌ی عناصر درگیرند و یک متن سیاه را به وجود می آورند. عنصر اساسی و جدل برانگیز این متن «قڵا که‌ێوانوو  »است همرنگ مرداب و کلاغ و سیمای غروب است . آسمان تاریک است و تنها گاهیبه رعد و برق دچار  می شود . سر آدمها شبیه به هم است «تیوکن و قژن»  اما هر عمل قڵا که‌ێوانوو  یک واکنش متضاد ایجاد می کند .  آسمان پناهگاه  همه‌ی امیال شاعر است این آسمان از ناخودآگاه دیرینه و باستان گرایانه‌ی شاعر آمده است . در متن مدرن انسان کنش گر است اما کنش انسان فایده‌ای به دنبال ندارد . زیر سرنوشت محتوم و پوچ است و حاصلی جز فنا شدن ندارد . انسان در متن یک سرنوشت پوچ درگیر است . در شعر یاد شده درگیری بین موجودی عجیب به نام قڵا که‌ێوانوو  و آسمان رقم می خورد آسمان آن تقدیر پنهان و سویه‌ی مثبت تاثیر گذاری است که سرنوشت را تغییر می دهد . انسان متن این شعر قربانی است . سرهای پشم آلود فریادشان گنگ است . دختران ژولیده  دست بریده و چشم از حدقه در آمده و زبان بریده‌اند  .
این شعر اگر چه گامی فراپیش بانگاهی پیشرو در ادبیات کردی جنوب است اما در آن شاعری دیده‌می شود که بین اسطوره‌گرایی و مدرنیسم گرفتار آمده‌است . و متن نیز با آنکه می کوشد از طریق ساختار مدرن بسط و گسترش یابد اما زیر نفوذ نوعی کلی اندیشی وحدت گرایانه قرار گرفته است . از درگیری و کشمکش تلخ و خونین قڵا که‌ێوانوو  و آسمان ناگهان پایان خوش ادبیات کلی گوی کلاسیک هویدا می شود و همه‌چیز آن به پایان می رسد.

یکشنبه بیست و نهم بهمن 1391 :: 9:44 ::  نويسنده : وحید اکجوان
وا که چاک سینه گه د ده رس و کتاوم هه ر یه سه
بوومه نه زر ئه و ده مه جام شه ر اوم هه ر یه سه
رووژ تا شه و کار و بارم شین و شیوه ن کردنه
تاق وه سانم هه ر یه سه باخ سه راوم هه ر یه سه
هه م په ر و بالم به سانه هه م ده مم دیوراننه
تا م بووم و حه رف حه ق نه یوشم جوواوم هه ر یه سه
گش که سم ! ده ردد وه گیانم ! نیور دیده راسه گه م !
م چوه بیوشم تا تو نادانی عه زاوم هه ر یه سه
شار کرماشان دیار عشقه خاپووری نه که ین
خه رگ کووره بنیشم خاک و ئاوم هه ر یه سه
په رته و ئه ر ئاواره م و باوان خراو و ده روه ده ر
ئیوشم ئی زولمه نه مینید ناحساوم هه ر یه سه
په رته و کرماشانی

بولبول گولزار عشقم بال په روازم نیه
تا له سووز دل بنالم که س هه مئاوازم نیه
ره نجه له خار فه راقم راخه تی به خشم کووه
ئارزوو دار وسالم یار ته نازم نیه
ده رده دارم ری وه کوو به م تا که ده ردم چاره که ن
راز دل ئفشا وه کی که م چیونکه هه مرازم نیه
بردیه تا دل و ده ستم عه قل و هووشم چی له سه ر
له و چه و مه خمووره مه ستم مه یل بگمازم نیه
ده رد عشقی ها له گیانم تاقه ت و سه ورم نه مه ن
سووز دل دیری به یانم حاجه ت سازم نیه ن
تمکین کرماشانی


اس اس ام کردی کلهری - شعر و متن زیبای کردی کلهری برای پیامک kurdish sms
پیامک کردی کلهری:



مگر قصاو بای بکنه پوسم/اوسا غافل بوم له یاد دوسم.
***************************************

دردت خم له خوم دیده راسگم/قیافه شیرین با کلاسگم/دم جور نقل لود جور شکر/ماچ به پیم شکتی در کر.
***************************************

ایسه که باخه وان فصل خزانم/مه بال شکیای کنجه ویرانم/و دل نالانم و چم گریانم/عزیزان امان بی همزوانم/گلم ناامید جرگم سزیایه/وهارم خزان کولام رمیایه.
***************************************

فدای خماری چویل کالد/فدای و تنیا نیشتن مالد/هم نفس هم دوس هم کل کسمی/له دار دنیا هه خود بسمی/دارو آرام بخش درد دلمی/بوسان دایم پر له گلمی.
***************************************

کاشکا بزانی فره توامد/منزلگام هالاد تا و قیامت/خدا خوی زانی رفیق نازارم/داخ دیوریه گد شکانیه بالم/اگر مه مردم و لای دسه خود/قوره گم بنه نزیک ماله گد/بیلا قوره گم کمی و لاد بود/تا مال تو نازار و لیم دیار بود.

***************************************



یه چن وقتیگه دلم غمینه/یاران تک و توک پا لیم برینه/حالم نیپرسن جور جار جاران/تنیا منمه جور گناهکاران.
***************************************


سرت سرفراز رفیق چولم/دیارت نیه دردت له کولم/دنیا هیچ نیه جیبت شل بکه/پیام پیامی إرام کل بکه.

***************************************
دل و مالم فدای تماشاد/حسرت ها دلم بنیشم و لاد/فره عزیزی و ناو دلم/هیچکس نیتونی بنیشیده جاد.
***************************************

و عشق شیرین و روح فرهاد/مگر من بمرم تو بچی له یاد/قسم و سرپل و شار شاباد/تا روژ مردن فکرم ها ولاد.
***************************************

کفتیه و یادم جور قسط بانکی/جویای حالد بوم و بی طاقتی/دل بودجه نیری بسینی نازد/مگر وام بگرم بامه پیشوازد.
***************************************

عزیز و نازار هر چه کسمی/ساعت سیکوپنج بان دسمی/خدا بزانید هر تو حالمی/گنج خزانه بن مالمی.
***************************************

قسم و قرآن ختم کلامه/عشقد تا محشر پابند پامه/بی وصال تو دل و گیان نامه/هر چند عاقبت قورسان جامه.
***************************************

تمام کرماشان ژیر و بان کردم/گشت رفیقیلم گن و خاص کردم/گشتیان یک و یک جای خوبان دیرن/ولی هیچ کامیان معرفت خود نیرن.
***************************************
گلاره چوم گوشواره گوشم/زجر دورید ها بان دوشم/دسد بی بلا إرا پیامد/إرا شیرینی لفظ کلامد/هر روز دعاگو خود و کَسدم/نذری چویله دایم مسدم.
***************************************

شرط بو و بی تو برگم دوار بو/سفیدی روژم رنگ شوار بو/کز کز بنیشم کزی جرگم بو/جیای و تو روژ مرگم بو.
***************************************

دیارد نیه جیو جار جاران/ملد باریکه جیو دالگه ماران/نه زنگ دیدن نه دی پیامی/یه چه رفیقی یگه ریام و ناوی.
***************************************

کاشکا بویاتام وه سیکار دسد/جو دوکل بپیچیام و دور دیده مسد.
***************************************

ایواران وقتی و تنیا نیشم/یه بس چسبنم و یادت کیشم/سیخگه کفت و پتوگه سزان/داخ دوریگد سقانم رزان.
***************************************

سلام و جمال و دیده پاکد/وینه قربانی کفم و خاکد/اگر بی دنگم نیوشی رنجیاس/هم و پژارد تا دنیا دنیاس.
***************************************

رسی و دسم پیام لذیذت/و یادم بیه چهره عزیزت/هم برا هم دوس,قبله و نفسم/اسمسکت رسی و دسم/هر چند سعادت دیدارت نیه/اما خاطرت و یادم بیه/بیوش بیونم داشی احوالت چیونه/ارادت درم چو مار و پینگه(پونه)/در آخر کلام خدا یارت بو/ایزد منان نگهدارت بو.
***************************************

سلام و خدمت رفیق خاصم/داخ دوریت بریه آزم/گیانم و فدای دنگ زلالت/همیشه پرسم اوضاع و احوالت/قشنگی چاوت و یادم نیچو/مگر منزلم و ژیر خاک بو
***************************************


با مرامیل ظفر،عرق فروشیل باغ ابریشم و شیره کیشیل جعفرآباد و زندانییل دیزل آباد و لوطییل نقلیه و بچه خوشگلیل نوبهار و شر خریل طاق وسان و ترامادول فروشیل گاراژ و مایه داریل فردوسی و نره لاتیل صابونی و عشق بازیل رشیدی و ریوداریل شهیاد و خلاصه کرماشان خوار تا بان و نذرت.
***************************************
قسم و رتبه مردان دانا/ حافظ و سعدی،شمس و مولانا/قسم و یک یک سوریل قرآن/قسم و غریب شاه خراسان/قسم و خدای حی لا مکان/مه دوسد دیرم له دل و له گیان.
***************************************

و خط خوش نیوسام له بان سانی/رفیقی دیرم گیانم ها له گیانی/آرزو دیرم شان بیم و شانی/فره عزیزه خدا خوی زانی.
***************************************

هایده کو رفیق دیارت نیه/دنگ اس ام اس جارانت نیه/ گیانم و فدای دنگ زلالت/هر من باید بوم جویای احوالت.
***************************************

جاگت خالیه و لام بنیشی/ناز دلگه تنیام بکیشی/گلکم تنیای درده/بی تو زندگیم و خدا سرده/هایده کو عزیز إرات نیرم خاو/کی بود دواره بیونمت وچاو.
***************************************

شنبه بیست و هشتم بهمن 1391 :: 17:3 ::  نويسنده : وحید اکجوان

حسن زیرک هنرمندی بی مانند/ عبدالکریم عوزیری




حسن زیرک هنرمندی بی مانند/ عبدالکریم عوزیری " راز موفقیت و جاودانگی حسن زیرک تکیه بر میراث و فولکلور ناب کردی است."
خبرگزاری بین المللی کردپرس _ سرویس موسیقی: هنگامی که در حال آماده کردن این نوشته بودم، در یکی از کانال های تلویزیونی و از زبان هنرمندی شنیدم که می گفت: حسن زیرک تنها با حسن زیرک قابل توصیف است و با هیچ واژه ای غیر از این نمی توان این نابغه را توصیف کرد! من نیز با این دیدگاه توافق کامل دارم، با این حال وظیفه خود می دانم که این نوشته را درباره آن شخصیت تکرار ناشدنی بنویسم که برای مدت شصت سال است از صدا و هنر زیبا و اصیلش لذت می برم.

حسن زیرک پدیده موسیقی کردی، زبان گویای عاشقان، صدای زلال و زیبای شمشال و نم نم باران، تصویر بچه آهوی گرمیان، آینه دست جوانان اردلان و موکریان است. حسن زیرک نابغه، اگرچه از تحصیل و الفبای زبان شیرینش محروم شده بود اما یکه تاز فرهنگ و زبان کردی شد، بسیاری از واژگان و اصطلاحات زبانمان را چون رشته ای مروارید درآورده و با آن موسیقی کردی را آراست. "گوڵباجی، خانباجی، که‌نێره‌ی چۆمی، ئامێزان، قه‌ڵای مێردان، مه‌راغه‌ی جاده‌ڕێ" و صدها واژه اصیل کردی دیگر را از فراموشی و نابودی رهایی بخشید.

"زیرک" با آواز و بیت های اصیل، موسیقی کردی را غنی کرده و همراه با صدای کبک و آواز بلبل، آواز خوانده است. نمی توان وی را با کلیپ و آلبوم ارزیابی کرد، عالمان موسیقی می گویند که شمار ترانه های ضبط شده وی از 1000 ترانه بیشتر است. زیرک به هر روستایی که رفته است و مهمان هر خانه ای که بوده، ترانه ای برایشان خوانده است، در حالی که نه سازی با خود داشته است و نه دفتر شعری. شعر و آواز در رگ و خون این هنرمند موج می زده اند و به همین دلیل اگر در جایی ترانه ای را به سبکی خوانده است در جای دیگر ترانه را در همان سطح والا و با سبکی متفاوت اجرا کرده است.

حسن زیرک شنونده ای بسیار توانا و نادر بوده و از فولکلور و میراث اقوام دیگر نیز بهره برده است. از هنر ملل و اقوام دیگر استفاده کرده و هنر کردی را به کمک آنها غنی تر کرده است و همچنین از این راه سبب شادی و لذت شنوندگان موسیقی فارسی و ترکی نیز شده است.

زیرک در حالی که تنها 5 سال داشت، پدرش را از دست داد و از پدر دنیایی پر فراز و نشیب، سخت و پر مشقت به ارث برد و از همان دوران کودکی به کار برای امرار معاش خود و خانواده اش پرداخت. در میان چوپانان و کشاورزان، در ییلاق و قشلاق، در وطن و در غربت سال های سخت و دشواری را گذرانده است، اما در دوران تنگنا و یا هر جای دیگری که به سر برده است، تسلیم نشده و به شعر، آواز و موسیقی کردی خدمت کرده و سختی های زندگی نتوانسته اند وی را متوقف کنند. ترانه های حسن زیرک در دوران پیری، بدون گروه موسیقی، تکنیسین صدا و نور و بدون مونتاژ و کارگردانی و تنها با سازهای ساده آن زمان ضبط شده اند اما اکنون نیز در گوش هایمان طنین اندازند، در حالی که ترانه های امروزی با همه امکانات موجود 6 ماه بیشتر دوام نیاورده و فراموش می شوند. اینکه زیرک در زمینه هنر و اصالت کارش در خدمت به مردم و وطنش هیچ نمونه و نظیری ندارد، حقیقتی است انکارناپذیر.

زیرک را نمی توان در قالب مقاله کوتاه و نوشته و ... توصیف کرد. اگر در جایی دیگر و کشور پیشرفته زندگی می کرد بی گمان شرایطی دیگر برایش فراهم می شد و از کنار هنر اصیلش چنین ساده نمی گذشتند. نسل به نسل بر موسیقی و ترانه های او تحقیق و مطالعه می کردند و آثارش نسل به نسل زنده می شدند و اکنون آکادمی و دانشکده و موسساتی با نامش به ثبت رسیده بود اما دریغ...!

بگذریم، به هر حال اطلاعات و تجاربی در مورد حنجره طلایی کرد در دست دارم که وظیفه خود می دانم آنها را بیان کرده و توجه خوانندگان را به آنها جلب کنم. این اطلاعات و حوادث ذیلاً و به ترتیب تاریخ آمده اند.

یکم: در سال های دهه 60 سده قبل شماری از دانشجویان کرد در شهر لندن مشغول به تحصیل بودند. بر حسب اتفاق و در حالی که مشغول شنیدن رادیو بی بی سی اند، رادیو در مسابقه ای تلفنی مورد اینکه آثار کدام خواننده در جهان بیشترین تقاضا کننده را دارد سوالی می پرسد؟ کسی که بتواند پاسخ دهد جایزه ای ویژه دریافت می کند. دانشجویان با نام هایی چون فرانسیس ساتزا، آلویس پریسلی و ام کلثوم جواب مسابقه را می دهند، اما بعدها رادیو اعلام می کند که هیچ کس نتوانسته است پاسخ صحیحی بدهد و پاسخ صحیح خواننده ای کرد به نام حسن زیرک است! جالب اینکه در آن زمان تنها دو یا سه رادیوی کردی وجود داشته اند و ترانه های درخواستی پخش می کرده اند. طبق آمار آن دوران آثار و ترانه های حسن زیرک بیشترین تقاضاکننده را در میان رادیوهای جهان داشته اند.

دوم: در سال 1976 همراه با تعدادی از دوستانم به بغداد رفتیم، شبی در خیابان سعدون مشغول پیاده روی بودیم که به ناگاه صدای زیرک را شنیدیم، چراغهای رنگارنگ دیسکو و صدای «لورکه لورکه» خیابان را به هم ریخته بود. خدایا صدای زیرک است! حسن زیرک زنده شده است؟ ما بلیط خریدیم و داخل شدیم. وارد که شدیم دیدیم پسری جوان زیرک آسا «لورکه لورکه» می خواند و تعدادی جوان که بیشتر آنها خارجی بودند مشغول شادی با این آواز هستند. هنگامی که ترانه به پایان رسید، جوان خواننده را صدا کردیم و با وی مشغول صحبت شدیم اما وی به زبان عربی جواب داد و گفت من کرد نیستم و از کردی تنها این ترانه حسن زیرک را می دانم و هر شبانه روز چند بار آن را تکرار می کنم؛ حال همچون حسن زیرک و همراه با موسیقی غربی آن را می خوانم و مهمانان از شنیدن آن بسیار لذت می برند.

سخن آخرم اینکه راز موفقیت و جاودانگی حسن زیرک تکیه بر میراث و فولکلور بی غل و غش و ناب کرد است. بر مزارش هزاران درود می فرستم و از شنوندگان و طرفداران صدایش که قدردان هنر کردی ناب اند، تشکر می کنم.

شنبه بیست و هشتم بهمن 1391 :: 17:2 ::  نويسنده : وحید اکجوان
متن سنگ قبر پروین اعتصامی

آنکه خاک سیه اش بالین است

اختر چرخ ادب پروین است

گرچه تلخی از ایام ندید

هر چه خواهی سخنش شیرین است

متن سنگ قبر فروغ فرخزاد

من از نهایت شب حرف میزنم

من از نهایت تاریکی

واز نهایت شب حرف می زنم

اگر به خانه من آمدی برای من م

ای مهربان چراغ بیارو یک دریچه

که از آن به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم

متن سنگ قبر کوروش کبیر

ای انسان هر که باشی واز هر جا که بیایی

میدانم خواهی آمد

من کوروشم که برای پارسی ها این دولت وسیع را بنا نهادم

بدین مشتی خاک که تن مرا پوشانده رشک مبر

 

متن سنگ قبر فریدون مشیری

سفر تن را تا خاک تماشا کردی

سفر جان را از خاک به افلاک ببین

گر مرا می جویی

سبزه ها را دریاب با درختان بنشین

متن سنگ قبر بابک بیات

سکوت سرشار از ناگفته هاست

متن سنگ قبر خسرو شکیبایی

در ازل پرتو حسنت زتجلی دم زد

عشق پیدا شدوآتش به همه عالم زد

متن سنگ قبر حافظ

بر سر تربت ما چون گذری همتی خواه

که زیارتگه رندان جهان خواهد بود

متن سنگ قبر شاپور

قلبم پر جمعیت ترین شهر دنیاست......

متن سنگ قبر سهراب سپهری

به سراغ من اگر می آیید

نرم وآهسته بیایید

مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من

متن سنگ قبر منوچهر نوذری

زحق توفیق خدمت خواستم دل گفت پنهانی

چه توفیقی از این بهتر که خلقی را بخندانی    

متن سنگ قبر وینستون چرچیل

من برای ملاقات با خالقم آماده ام

اما اینکه خالقم برای عذاب دردناک ملاقات با من آماده باشد چیز دیگریست

متن سنگ قبر اسکندر مقدونی

اکنون گور او را بس است

آنکه جهان اورا کافی نبود

متن سنگ قبر نیوتن

طبیعت وقوانین طبیعت در تاریکی نهان بود

                                              خدا گفت بگذار تا نیوتن بیاید.....

و همه روشن شد

متن سنگ قبر لودولف کولن(ریاضی دان)


متن سنگ قبر فرانک سیناترا(بازیگر و خواننده)

بهترین ها هنوز در راهند....

انسانهای بزرگ واقعا" بزرگند

متن سنگ قبر ویرجینیا وولف(نویسنده)

در برابرت خود را پر میکنم از فرار نکردن ای مرگ. 


شنبه بیست و هشتم بهمن 1391 :: 17:0 ::  نويسنده : وحید اکجوان

تنیا داریگ بیم وه سر یاله وه
عاجز بیم وه دس بای شمال وه
تنیا داریگ بیم کانیک له سام بی
گل گل نازارن دایم له سام بی
ایسه چیر بیمه گلام رزیایه
گل گل نازارن له بیم توریایه
له بیستون وارانه وارانه
اوشن اشک دو چاو فرهاد سرگردانه
ای داد فریاد له بی کسی
چه بکم نیه فریاد رسی
امشو چن شوه دورمه یارانم
جو زمین شور تشنه وارانم
له دوری یاران چنی هولمه
چنه بیستون غم له کولمه


درخت تنهایی بودم برروی کوه
از دست باد شمال در عذابم
درخت تنهایی بودم و چشمه ای در کنار من
گروه گروه زیبا رویان همیشه در اطرافم بودند
الان چیره شدم و برگ هایم ریختند
گروه گروه عزیزانم از من قهر کردند
در بیستون باران می بارد
می گویند اشک چشم های فرهاد سرگردان است
ای داد فلک از بی کسی و تنهایی
چه کار کنم فریاد رسی نیست
امشب چند شب است دور و جدا از یارانم
به مانند زمین شور تشنه بارانم
از دوری یاران و عزیزانم خیلی دلتنگم
انقدر که به اندازه کوه بیستون غم بر روی شانه هایم سنگینی می کند

__________________

شنبه بیست و هشتم بهمن 1391 :: 16:59 ::  نويسنده : وحید اکجوان
هوری لار . حسن زیرک
- هه ر که سی بی کاد {هوری لار}، بینی ئه من و تو
له مالی بمرید {هوری لار}، به هه شت و به نو
- کوله نجه ری ری ، ده ستمال کریشه
کاری ئه من و تو ، که وتو ته کیشه
- جیم نیا تیا بسره وم ، خاکم وه سر ، بی لانه خوم
بی که س و بی ده ر ، بی یار و هاودم ، بی می و میخانه خوم
- ایرسی مجنونه خلاتم ، آواره ی ئه و کیوانه خوم
موسته حه قی تیر و تانه ی ،ئاشناو بی گانه خوم
- هه ر که سی بی کات {هوری لار}، مه نعی ده لداری
پرو پو ده رکات{هوری لار}، وینه ی پاساری
- کوله نجه ری ری ، ده ستمال خاقانی
کاری ئه من و تو ، دونیا پی زانی


برگردان به فارسی

- { ای روسری کج}هر کسی که بین من و تو را به هم بزند
از خانه اش ، هشت نه نفر، بمیرند
- صاحب جلیقه راه راه و روسری کریشه (نوعی پارچه)
رابطه من و تو ، افتاده است به گرفتاری
- جایی برای استراحت ندارم ، خاک بر سرم ، بی آشیانه ام
بی کس و بی یار و همدمم ، و بی می و میخانه
- میراث من چون مجنون ، آوارگی در کوههاست
مستحق تیر و طعنه ی آشنا و بیگانه ام
- {ای روسری کج}هر کسی که ما را از دلداری منع کند
پر و بالش مانند پرنده بریزند
- صاحب جلیقه راه راه و روسری خاقانی
رابطه من و تو را تمام دنیا فهمیده اند


آهنگ ، شعر و آواز : حسنزیرک



.... برگرفته از روژان نیوز
__________________

شنبه بیست و هشتم بهمن 1391 :: 16:58 ::  نويسنده : وحید اکجوان
غه م

چاوه کانم -- ئه مشه و وه ک هه وریک ته نیا و دلته نگ ده باری
فرمیسک چاوم لیخنه
سه نگینی بار خه مه کانم
که مه رم خه م کردوه
و
ته نیا هیوای ژیانم
ئیسته
مه رگمه


ترجمه فارسی

غم

چشمهایم
امشب
مثل ابری تنها و دلتنگ میبارد...و اشک چشمم الوده ست
سنگینی
بار غمهایم کمرم را خم کرده است
تنها امید زندگیم
الان
مرگم است

__________________

شنبه بیست و هشتم بهمن 1391 :: 16:56 ::  نويسنده : وحید اکجوان


شه يتانيش عاشق ده بي
كاتيك كه فريشته كاني خودايي

به هشت به ماچيك ده فروشن


ترجمه
شيطان نيز عاشق ميشود
آنگاه كه فرشته هاي خدا
بهشت را به يك بوسه ميفروشند



__________________

شنبه بیست و هشتم بهمن 1391 :: 16:55 ::  نويسنده : وحید اکجوان

گریه کردم مثل ابرها بی تو مادر....................گـــــــریــــــــــــــــــــ ـــــام وه ک هه وره کان به بئ تؤ دایه
شد دل من جای غصه ها بی تو مادر.................... دلی من بوو به جیگه ی خه مه کان به بئ تؤ دایه

رسول خدا گفت بهشت زیر پای توست بخواب مادر...پیغه مبه ری خودا فه رمووی به هه شت له ژیر پیی تؤیه..بنو دایه
برای همیشه قلبم فقط جای توست بخواب مادر.... بؤ هه میشه دلم ته نــــــها جیگه ی تؤیه...بنوو دایــــــــــــــــــــه
.
رفتی و من تنها ماندم با غصه و غمها ماندم........ رؤشتیت و من ته نها مامه وه...له گه ل خه م و خه فه ته کان مامه وه
گر که تورا آزردم من ........ مادر حلالم کن.......... گــــــه ر تؤم ناره حه ت کردبیت دایــــــــــــــــــه لیم خـــــؤش ببه

بعد از تو من بی پناهم .. ای که بودی تکیه گاهم......... دوای تــــؤ من بـــئ په ناهم ئه ی ئه وکه سه ی که پالپشتم بوویت
خیز و بنگر اشک و آهم ... مـــــــــــــــادر حلالم کن....... هه سته و بروانه فرمیسک و ئاهه کانم...دایه لیم خؤش ببه

__________________

شنبه بیست و هشتم بهمن 1391 :: 16:52 ::  نويسنده : وحید اکجوان
مرگ قو= مه‌رگی قوو

فارسی:

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد
فریبنده زاد و فریبا بمیرد

شب مرگ تنها نشیند به موجی

رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

در ان گوشه چندان غزل خواند ان شب

که خود در میان غزل ها بمیرد

گروهی بر انند که این مرغ زیبا

کجا عاشقی کرد انجا بمیرد

شب مرگ از بیم جان انجا شتابد

که از مرگ غافل شود تا بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم

ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

چو روزی ز اغوش دریا بر امد

شبی هم در اغوش دریا بمیرد

تو دریای من بودی اغوش وا کن

که می خواهد این قوی زیبا بمیرد





مه‌رگی قوو

کردی


ئه‌من بیستم که ده‌مرێ قوویه‌کی جوان

وه‌کو جوان هاته دونیا جوانیش ده‌مرێ

شه‌وی مه‌رگی له نێو ماڵی شه‌پۆل دا

ده‌مێنێ و بێ هه‌ڤاڵ و یار ده‌مرێ

ده‌چێ بۆ گۆشه‌یه‌ک دوور و ته‌ریک بێ

ده‌خوێنێ تا به‌یانی تا کو ده‌مرێ

وته‌ی کورده که ئه‌م باڵداره جوانه

له کوێ ئاشق بووبێ له‌و جێیه ده‌مرێ

له‌ هه‌ر که‌س بیستبێتم په‌ندی ئاوا

ئه‌گه‌ر باوه‌ربکه‌م قووی جوان که‌ بمرێ

له سارا نامرێ هیچ قوویه‌کی جوان

له ده‌ریادا ده‌لێن هه‌ر قوویه‌ ده‌مرێ

ئه‌تۆ ده‌ریای منی ئامێزت بێنه

له ئامێزی تۆدا ئه‌م قوویه بمرێ



__________________



شنبه بیست و هشتم بهمن 1391 :: 16:51 ::  نويسنده : وحید اکجوان
پروردگارا!= خواگیان



پروردگارا!
به من آرامش ده
تا بپذیرم آنچه راکه نمی توانم تغییر دهم
دلیری ده
تا تغییر دهم آنچه را که می توان تغییر دهم
بینش ده
تا تفاوت این دو را بدانم




خواگیان
هیمنی و ئارامی پیم بدا
تا قه بولی بکه م، ئه و شته که ناتوانم بیگورم
ئازایی پیم بدا
تا بیگورم، ئه و شته که ئه توانم بیگورم
رووناکی پیم بدا
تا توفیری ئه م دووانه بزانم
__________________

شنبه بیست و هشتم بهمن 1391 :: 16:39 ::  نويسنده : وحید اکجوان

متن ترانه های آواز اساطیر شهرام ناظری (شاهنامه کردی)

شاهنامه به زبان کردی
-----------------

ده رمانِ زامان، دَرده گه یْ کاریم(درمان دردهای زخم کاریم)

هامْ رازِ نالَه یْ ، شُوان بی داریم(همراز ناله شبهای بیداریم)

راحَتی جَستی مِیْنَتْ بارَگَم(آرامش جان محنت بار من)

مَرحمِ سینه یْ پِر ژِه خارَگم(تسکین دل پر ز خار من)

آیْ را حَتی جَستی مِیْنَتْ بارَگَم(آرامش جان محنت بار من)

مَرحمِ سینه یْ پِر ژِه خارَگم(تسکین دل پر ز خار من)

کُوا لِیْلی، نیا لِیْلی، چیا لِیْلی (کجاست لیلی، لیلی نیست، لیلی رفته)

خیال دُ وِیْ تُاو نیشْتَنِ وَ جَرْگَم (فکر وخیال تو ناگهانی بر دل من نشست)

وَه دوریتْ قَسَمْ ، رازیمُ وَ مَرْگَم(به دوریت قسم به مرد نم راضیم)

هی چه مانمَ رﻳﮊاوْ، روخسارَم زرْدَه ن له داخِ یارانْ پیرانِمُ کَردَنْ(چشمانم مانند ریجاب است"نام رودی در یکی از مناطق کرمانشاه" رخسارم زرد است غم یاران پیرم کرده است)

آیْ شَرطِِمْ شَرطیوَنْ، مَجْنونْ شَرط کَردَ ن (عهد من همان عهدیست که مجنون بسته)

لِیْلِی مِن تونی تا وِ رویِ مَردَنْ(لیلی من تو هستی تا زمان مردن)

کُوا لِیْلی، نیا لِیْلی، چیا لِیْلی (کجاست لیلی، لیلی نیست، لیلی رفته)

شنبه بیست و هشتم بهمن 1391 :: 16:14 ::  نويسنده : وحید اکجوان

محمد امین غلامیاری در سوم خردادماه سال ۱۳۶۳در شهر هرسین متولد شد و در همان شهر تحصیلات دوره متوسطه خود را به پایان رسانید


به نام خالق هستی سلام به ایران و ایرانی سلام بر خاک پاک کرمانشاه سلام بر بیستون، طاق بستان و دالاهو سر به فلک کشیده که در جای جای این خطه بوی تاریخ افتخار آمیز را به مشام جان جویندگان و هنرو هنرمندان این وطن می رسانند محمد امین غلام یاری در سوم خردادماه سال ۱۳۶۳در شهر هرسین متولد شد و در همان شهر تحصیلات دوره متوسطه خود را به پایان رسانید دردوران کودکی غم و اندوه ازدست دادن پدر بار مسولیت برادر و دو خواهرش به دوش او افتاد وی درتلاوت قرآن کریم بسیار توانا بود بطوری که در توانست در دبیرستان های سطح استان مقام اول قرائت قرآن کریم را به خود اختصاص داد.علاقه شدید او به موسیقی پس از اتمام دوره دبیرستان به علت برخی مشکلات متاسفانه علی الرغم هوش و استعدادش دیگر تصمیم با ادامه تحصیل در مراتب عالیتر نشد .در سال ۱۳۷۸با کمک دوستانش یک استریو و مرکز پخش موسیقی های کردی و محلی در شهر هرسین افتتاح کرد که در واقع می توان گفت همین امر بهانه ای شد که آثار خود و سروده هایش را در غالب کاست و لوح فشرده به مردم عرضه کند که استقبال پر شور مردم مواجه شد بطوری که در مراسم ها ی مختلف نظیر جشن ها و اعیاد مذهبی از وی دعوت به عمل می آمد تا مردم را به وجد شادی بیاورد .صدای دلنشینش سبب شده بود که به شهرت بین تمام مردم ایران به خصوص غرب کشور دست پیدا کند. محمد امین غلام یاری در سال ۱۳۸۲با ضبط و اجرای کاست لکم برا لکم رسما وارد دنیای هنر و موسیقی کرمانشاه شد که این کاست مورداستقبال بی نظیری مردم در تمام غرب ایران قرار گرفت. که شامل ده ترانه با نام های (لکم برا لکم –هرسین اباد –سوزانه و…) با نوازندگی کاظم مرادی ضبط به بازار ارائه شد.پس از این کاست ،او شروع به کار و تشکیل گروه موسیقی کرد.سپس با استقبال مردم از صدای محمد امین غلام یاری کم کم او به فکر کارهای جدید تر و حرفه ای تر افتاد که به خاطر دست یابی به امکانات بیشتر و حضور در محضر استادان موسیقی کرمانشاه مجبور به جابجای از شهر هرسین به کرمانشاه شد. در سال ۱۳۸۴بود که با حشمت قنبری اشنا شد و اولین کار خودرا با ایشان در همان سال به نام گل همیشه نازم که یک اهنگ فارسی بود آغاز کرد و تا کنون به مدت هفت سال ا ست با حشمت قنبری کار می کند . این کار سبب شد در تمام ایران و کشور های که ایرانیان در آن اقامت دارند بیشتر محمد امین غلام یاری را بشناسند در طی این سال ها اهنگ های (ایدا – بهارهمادر – ستاره – قسم و…) را به کار های خود افزود محمد امین غلام یاری به کار خود اهمیت می داد و برای پیشرفت در زمینه موسیقی از هیچ تلاشی دریغ نمی کرد .و این بهانه ای شد که محمد امین کار حرفه ای خود را اغاز کند.و هزینه های بالایی را صرف ضبط آهنگ و کلیپ هایش کرد .در این اوضاع و احوال با استادانی مانند(حاج حسین رستمی و درویش جاویدان ) آشنا شد. حاج حسین رستمی با تنظیم کار میری سفر که در کشور ترکیه فیلم برداری شده بود چندین بار به محبوبیت وی اضافه نمود .هر چند که محمد امین به یکی از خوانندگان مشهور کشور درامده بود اما هنوز رابطه صمیمی با دوستان قدیمی خود همچون ( رامین آزادی- فریبرز نامداری –برادران مظفری –خلیل فرخی و سید ستار رفیعی وعباس الهیاری و برادران لرستانی اصغر حاجی پور و منصور صفری و…) را دارد. .او با کارگردان و فیلمبردارهای زیادی همچون (برادران زنگیشه – فرزاد حسینیبهمن شکوری – کیومرث خزایی و…) در امور تهیه ساختن کلیپ های تصویری همکاری کرده است. محمد امین علاقه دارد در تمام کلیپ های خود متن کار و چگونگی ساخت آن را مطا لعه و ودر واقع نظر نهایی و تصمیم گیری با خود اوست. در واقع می توان گفت که محمد امین غلام یاری به گویش های کردی و کردی کرمانشاهی و سنجابی و گورانی و لکی و لری تسلط کامل دارد .و آهنگ و ترانه های خود را در تمامی این گویش ها خلاصه کرده .و می توان به ترانه های ظالم و آیدا در مورد این گویش ها اشاره کرد. می توان گفت که موفقیتهای امینم از زمانی که اولین آهنگ رپ کردی تحت عنوان(ظالم) که دراوایل سال ٨٩ به سمع و نظرهموطنان رساند.باهمکاری وهمراهی بهترین رپ خوان غرب کشورهنرمندمحبوب وسرشناس ایوب قلعه یک پیروزی سراسری در سبک رپ کردی شد.ایوب قلعه اولین رپ خوان غرب کشوربعدازهمکاری باآهنگ ظالم تابه الان باچندتاازآهنگهای فوالعاده قشنگه امین همچون(شکست عشقی،متأسفام ارات،دوست درم)درلابه لای صدای امین آهنگهاروجذاب ودوستداشتنی ترکرده در ایران تجربه های کنسرت های متعدد در شهر هایی مانند( تهران – کرمانشاه – خوزستان- بروجرد-و…) داشته است و همچنین در کشور های حاشیه خلیج فارس هم بر روی سن رفته و با اجرای خوبش فرهنگ ایران و ایرانی بودن را به دنیا معرفی کرده است. در سال ۱۳۹۰با اجرای کار های مثل ظالم و دل ساده و بنال ای دلم یکبار دیگر دل مردم را به هیاهو در آورد در همین سال به پیشنهاد اقای امیر حاتم وند و با موافقت محمد امین غلام یاری وب سایت رسمی خود را راه اندازی کرد تا ارتباط ایشان با طرفدرانش آسانتر باشد . با تشکر ویژه از اقای علی جبلی و علی خسروی که اگر لطف ایشان نبود ما در کارهایمان به این اندازه موفق نبودیم. . ودر پایان هنرمند واقعی که به پیشرفت کار خود عشق می ورزد هر چه در دنیای هنر پیش می رود آثار قدیم خود را کمتر می پسندد من معتقدم که در دنیای هنر نباید در جا زد باید تا دور دست ها پیش رفت و افق هنر را وسعت بخشید هنر به ایثار نیاز دارد باید از آسودگی دست برداشت و برای اعتدال هنر بیشتر کوشش کرد همیشه از خود خواهی پرهیز کرد و جز به هنر خود به چیزی نمی اندیشید و اجازه نمی دهدکه هیچ چیز حتی عشق او را از منظورش دور سازد این مطلب که موسیقی باید بتواند در روح آدمی آتش بر انگیزد ایمان داردم امید است که با تفکرات و اندیشه ها ی عالی و انتقاد پذیر بتوانیم راه هنرمندان و عاشقانم زنده یاد این تمدن را پاس داشته و در اصلاح مسیر خود و دیگرانم بکوشیم با تشکر از تمامی اساتید و دوستانی که دلسوزانه مرادر این کار یاری داده اند وهوادانی که اگر تشویق و دلگرمی ان عزیزان نبود هرگز خود رادر این جایگاه نمیدیدم . آرزو مندم که بتوانم پاسخگوی تمامی لطف و عنایت مردم عزیز و هنردوست ایرانی باشم و بتوانم به عنوان یک خدمت گذار در عرصه موسیقی غنی ایرانی وظیفه خود را هر چه در توان دارم به نحو احسن تقدیم صرفدارانم نمایم مطالب این وب سایت بصورت کاملا حقیقی و بدون غلو و ستایش می باشد. هر گونه کپی بر داری از متن بیوگرافی با ذکر منبع مجاز می باشد ./

 


ترانه های کردی ام با اقبال بیشتری روبرو بوده اند / گفتگو با امین شیرزادی شاعر مطرح کرمانشاهی
گفتگو: امیر سنجابی
امین شیرزادی را شاید بیشتر با ترانه های کردی او که توسط خوانندگان مطرح اجرا می شود، بشناسیم.. به گفته ی خودش در شب یلدای سال ۱۳۴۷ در روستای قباد شیان از توابع اسلام آباد غرب متولد شده است. تحصیلات ابتدایی اش را در روستای زادگاه اش گذرانده و به دلیل نبودن مدرسه ی راهنمایی در روستا، دوران راهنمایی را در مدرسه ی دهقان قلعه شیان به پایان می برد و پس از آن تحصیلات متوسطه را در شهر اسلام آباد غرب ...
 
 امین شیرزادی را شاید بیشتر با ترانه های کردی او که توسط خوانندگان مطرح اجرا می شود، بشناسیم.. به گفته ی خودش در شب یلدای سال ۱۳۴۷ در روستای قباد شیان از توابع اسلام آباد غرب متولد شده است. تحصیلات ابتدایی اش را در روستای زادگاه اش گذرانده و به دلیل نبودن مدرسه ی راهنمایی در روستا، دوران راهنمایی را در مدرسه ی دهقان قلعه شیان به پایان می برد و پس از آن تحصیلات متوسطه را در شهر اسلام آباد غرب می گذراند. در سال ۶۷ نیز در دانشگاه علوم پزشکی اصفهان در رشته ی پرستاری پذیرفته می شود و اکنون زندگی اش پیرامون ادبیات و شعر می گردد و گفتگوی زیر پیرامون هنر و زندگی او انجام شده است.
آقای شیرزادی آغاز فعالیت های ادبی شما به چه زمانی برمی گردد؟
شروع فعالیت های ادبی من به سال ۶۷ برمی گردد که در اصفهان دانشجو بودم. البته وجود ذوق شعری را در دوران راهنمایی در خودم حس کردم. اما نه کسی بود که مرا درست راهنمایی کند و نه امکانات مطالعه برایم وجود داشت. از همان نوجوانی شیفته ی شعر شدم و هر کجا شعری می دیدم مشتاقانه حفظش می کردم. دیوان حافظ، رباعیات خیام، دوبیتی های باباطاهر و "چپگه گل" شامی کرمانشاهی را همان سال ها خواندم.
ورود به اصفهان برای من آغاز دوران فعالیت های ادبی بود. آن روز ها تازه وزن شعر را یاد گرفته بودم و در انجمن های دانشجویی شرکت می کردم. از طرفی هم با شاعرانی چون استاد محمد مستقیمی(راهی)، سعید بیابانکی و ... آشنا شده بودم و این مسائل موجب شد که شعر برایم جدی تر شود.
شما به دو زبان کردی و فارسی شعر و ترانه می نویسید. با کردی نویسی آغاز کردید یا فارسی نویسی؟
با غزل شروع کردم و آن هم با زبان فارسی ... در مقطعی از همان سال ها به واسطه ی اجرای یک شب شعر کردی در دانشگاه، در زمینه ی شعر کردی هم ذوق آزمایی و اتفاقا مثنوی بلندی سرودم که بسیار مورد تشویق حضار در تالار دانشگاه اصفهان قرار گرفت. از سال ۶۹ کارهایم در روزنامه های اطلاعات، کیهان، جمهوری اسلامی، رسالت و ... و مجلات اطلاعات هفتگی و جوانان چاپ می شد. در سال ۷۳ با شاعران هم دیارم آقایان جلیل آهنگر نژاد، علی سهامی، رضا موزونی، سعید عبادتیان و ... آشنا شدم و فعالیت هایم در زمینه ی شعر کردی برایم جدی تر شد.
شعر کردی را با تشویق این دوستان بیشتر پی گیر شدم. با غزل کردی شروع کردم و در سال ۸۴ یا ۸۵ اولین ترانه ی کردی را هم برای تیتراژ برنامه ی تلویزیونی شبانه ی "شه وه یل کرماشان" به همکاری آقای بیژن ارژن ساختم و ورود من به عرصه ی ترانه نیز از همان برنامه بود.
حتما شما نیز تعریف خود را از شعر دارید. می شود برای ما بگویید که تعریف تان از شعر چیست؟
شعر علاوه بر ماهیت واژگانی، یک جریان روحی است. به صورتی که آهنگ همین واژگان ساده گاهی چنان گیرا و عجیب است که انسان را متحول می کند. شعر عصاره ی احساسات انسانی در قالب واژگان و هارمونی است. در حال حاضر شعر بخش زیادی از ذهن و زندگی من شده است و با توجه به اینکه در تمام لحظات درگیر حس شاعرانه هستم، تمام اتفاقات زندگی را به نوعی شبیه شعر می بینم و از بسیاری از این اتفاقات الهام می گیرم و تصویرهای شاعرانه را در قالب کلمات می ریزم.
شعر های شما عموما غزل هستند. مثل اینکه علاقه ی خاصی به قالب غزل دارید؟
غزل قالب عجیبی است. بله من دلبستگی زیادی به قالب غزل دارم و معتقدم که غزل فخیم ترین شکل شعر است. به نظر من هیچ قالب دیگری نمی تواند مثل غزل تمام حس های شاعرانه را در ابعاد مختلف در یک قالب ارائه نماید.
از عاشقانگی صرف تا اجتماعی، سیاسی، اعتراض و تمام حس هایی که می شود در شعر بروز کرد. غزل دایره ی گسترده ای از حس را می تواند پوشش دهد و به همین خاطر غزل شاید تاثیر حسی بیشتری دارد.
شما هم شعر می نویسید و هم ترانه. چه تفاوت هایی را می شود بین این دو قائل شد؟
شعر معیارهای خاص خودش را دارد و ترانه معیار های خود را. هر چند که ترانه شاخه ای از شعر است که در برهه ای از تاریخ، هر چند برهه ای نه چندان دور و بسیار کمتر از عمر شعر از آن زاده شده است.
در شعر هر چه پیچیدگی تصویر و خیال بیشتر باشد، شاعرانگی به همان نسبت بیشتر خواهد بود. اما در ترانه پرهیز از پیچیدگی، دوری از جابه جایی ارکان و نزدیک شدن به زبان حسی عامه مردم، از عوامل موفقیت ترانه ی امروز است. مخاطب شعر گاهی مخاطب خاص است. اما غالبا ترانه ها مخاطب عام دارند و نمی شود ترانه را با همان پیپیدگی شعر برای مخاطب عام ارائه کرد. حتی گاهی اشعار محاوره ای فاصله ی بسیاری با ترانه دارد. استفاده از واژه ها در شعر و ترانه تفاوت اساسی دارند. واژه های فخیم در ترانه ی عامیانه که به زبان کوچه و بازار است جایگاهی ندارد.
جملات یا بندهای ترانه در صورت امکان باید به سادگی و روانی همین حرف زدن معمولی باشد. مخاطب شعر شاید به دنبال کشف یک تصویر، بارها و بارها یک شعر را مرور کند و به تصاویر متفاوت از شعر برسد. اما در ترانه این پیچیدگی به صلاح نیست چون موجب مخاطب گریزی خواهد شد. شنونده ی ترانه باید در همان شنود اول به بخش زیادی از حرف و حس خالق اثر دست بیابد و ارتباط برقرار کند.
در سوالات پیشین اشاره داشتید به تیتراژ برنامه ی"شه وه یل کرماشان" و همکاری تان با شبکه ی تلویزیونی استانی. غیر از آن تیتراژ فعالیت های دیگری هم با صدا وسیمای استان داشته اید؟
ترانه سرایی من از سال ۸۵ با همان ترانه ی تیتراژ برنامه ی "شه وه یل کرماشان" آغاز شد که بخشی از آن را آقای بیژن ارژن و بخشی دیگر را من سرودم. پس از آن تیتراژ برنامه های فصلی تلویزیونی اکثرا به این جانب پیشنهاد شد. در سال ۸۶ هم تیتراژ سریال تلویزیونی سایه مهتاب را بنده ساختم و از جمله کسانی که کارهای من را خوانده اند می شود به آقای اصغر ایمانی، جمشید عزیز خانی، اکبر آرمانده، عبدالرضا آرمانده، بهرنگ جباریان، حسین صفا منش و ... اشاره کرد.
در سال ۸۹ ترانه ی تیتراژ سریال قصه های لب رود را هم بنده سرودم که توسط آقای بهرنگ جباریان خوانده شد. اکنون هم با صدا و سیمای مرکز کرمانشاه در زمینه ی ترانه سرایی و کارشناس شعر و موسیقی همکاری دارم.
و ترانه های شما اکثرا به زبان کردی سروده شده اند.
بله اکثر ترانه های من به زبان کردی اند و ترانه های فارسی من کمتر اجرا شده اند. با توجه به فضای حسی اقلیمی و جمعیت مخاطب ترانه هایی که از رسانه ها پخش می شود و اهمیتی که شبکه ی رسانه ای استان به عنوان یک رسالت در حفظ زبان بومی دارد، بیشترین درخواست آهنگ از من برای شعر کردی است و خوشبختانه اکثر کارها هم مورد قبول واقع شده اند.
تحت تاثیر شاعر خاصی بوده اید؟
تحت تاثیر نه! من بعضی از شاعران را خیلی دوست داشتم و از زبان و تخیلشان خیلی خوشم می آید. اما هیچ وقت با فضای کارشان آن قدر خو نگرفته ام که روی کار خودم تاثیر بگذارد. همیشه سعی کرده ام خودم باشم. دوست دارم در شعرهایم به زبانی دست پیدا کنم که بدون امضای مولف، برای خواننده و شنونده قابل شناسایی باشد.
من همواره غزل های شما را خوانده ام و ترانه هایتان را به زبان کردی که توسط اکثر خوانندگان اجرا شده اند را گوش کرده ام که همگی گواه بر شاعری توانمند می دهند. چرا تا کنون به چاپ کتاب اقدام نکرده اید؟
در زمینه ی چاپ با نوعی تنبلی و کم انگیزگی مواجه بوده ام و علتش را نمی دانم. سال ۷۸ مجوز اولین مجموعه شعرم را گرفتم و در آخر کار از چاپ آن پشیمان شدم. گاهی شرایط استقبال از کتاب و خصوصا شعر آدم را واقعا دلسرد می کند. از طرفی توسعه ی راه های دست یابی به آثار هنری از جمله سایت ها و وبلاگ ها و ... باعث می شود که فکر کنم مخاطب پی گیر نهایتا به خواسته ی خود خواهد رسید و آن آثاری که بخواهد پیدا خواهد کرد و مجموعه ی این شرایط نوعی دلسردی را برایم رقم زده است. تازگی ها هم یک مجموعه غزل از من توسط حوزه هنری در دست چاپ است که تقریبا بیشتر از یک سال است که منتظر چاپش هستم و اکنون تقریبا از چاپش ناامید و حتی پشیمان شده ام.



بۆ گەلی کوردی هەژار، بوویی بە داری ڕیشە دار
 
 کوردستان بە ناوی تۆ دەرکەوت لە هەر دیار
 
 کوردستان بە ناوی تۆ دەرکەوت لە هەر دیار
 
تا وێنەی تۆمان هەبێ نامرین، ئافەرین قازی موحەممەد ئافەرین
 
 ئافەرین ئەی پێشەوای کورد ئافەرین
 
 بۆ خەباتی خەڵکی کورد، گیانی خۆتت کردە پرد
 
 ناوی تۆ لە مێژوودا، ناوی کوردی زیندوو کرد
 
 تا وێنەی تۆمان... هەبێ نامرین، ئافەرین قازی موحەممەد ئافەرین
 
 ئافەرین ئەی پێشەوای کورد ئافەرین

شنبه بیست و هشتم بهمن 1391 :: 16:4 ::  نويسنده : وحید اکجوان

nn






به اهتمام  خسرو پرهام: اشاره: از قدیم‌الایام در خطه‌ی زاگرس، ترانه‌هایی دل‌کش و شیرین در بین مردم رواج داشته‌است که بیانگر احساسات و عواطف درونی سرایندگان آن‌هاست. این ترانه‌ها در عین سادگی و بدور از تکلف، بسیار تأثیرگذار هستند. لطف و گیرایی طبیعی، صداقت در احساسات، سادگی تشبیهات و طراوت شاعرانه از دیگر ویژگی‌های این ترانه‌هاست. این ترانه‌ها، نسل به نسل و سینه به سینه به عنوان میراثی ماندگار و گنجینه‌ای ارزشمند به ما انسان‌های امروزی رسیده‌است. بر ماست به عنوان میرث‌داران این گنجینه‌ها، پاس‌شان بداریم و در حفظ، نگه‌داری و اشائه‌ آن‌ها بکوشیم.

صادق هدایت در کتاب “فرهنگ عامیانه‌ی مردم ایران” می‌نویسد:« ترانه‌های عامیانه متعلق به ملت و توده‌ی مردم می‌باشد. نابغه‌های گم‌نام مؤلفین ترانه‌های عامیانه می‌باشند. امروزه ترانه‌های عامیانه همه‌ی کشورهای متمدن با دقت هرچه تمام‌تر جمع‌آوری شده، آهنگ آن‌ها به وسیله‌ی نت یادداشت شده، مصنفین بزرگ موسیقی روی آن‌ها کار کرده‌اند، به طوری که مقام بخصوصی احراز نموده‌است….»

سیمره به عنوان نشریه‌ای فرهنگی بر آن است تا در راستای رسالت مطبوعاتی خود به معرفی گوشه‌ای از گنجینه‌های بی‌بدیل و بکر غرب ایران اقدام نماید.  بنابراین از همه‌ی پژوهش‌گران این عرصه دعوت به عمل می‌آید.

آن‌چه در زیر می‌آید گزیده‌ای از ترانه‌های محلی کردی کرماشانی است که جناب خسرو پرهام از فعالان فرهنگی کرمانشاه، آن‌ها را در مجموعه‌ای تحت عنوان “شور شیرن” گردآوری کرده‌است. ضمن خسته‌نباشید به استاد پرهام بخش نخست این ترانه‌ها تقدیم خوانندگان ارجمند می‌شود:

 

بِنویسین وَ بان، سکه‌ی نادرشاه!

هرکه یار نَیری، نایدَ کرمانشاه!

بر روی سکه‌ی نادرشاهی بنویسید، هرکس یار ندارد، به کرمانشاه نیاید.

*

مِن کُرِّ خَم بیم، لَه خَم بیم پیدا!

خم نافِم بِرّی، خم ناوِم نیا!

من پسر غم بودم و از غم زاده شدم. غم نافم را برید و نامم را انتخاب کرد.

*

تو بِنیشَ خُوَش، مِ  وَ سِلامت!

کِ  دیدارمان، کَفتَ قیامت!

تو را به خیر و مرا به سلامت! که دیدارمان به قیامت افتاد.

*

خُوَزیا ساتی بای، شَو وَ سَرینِم!

گوش بیَه یَ کِزه‌ی، ناله‌ی دَروینم!

کاش می‌شد که شب ساعتی به بالین من بیایی! و به ناله‌های سوزناک درون من گوش بدهی!

*

واران وارانَه، واران تَرِّم کرد!

قصری زَبون شورّ، وَ دین دَرِم کرد!

 نم نم باران مرا خیس کرد. یار قصری با « زبون » بلندش مرا از دین به در کرد!

*

چَه بِکَه م وَ دَس، دنیای کَس نَناس!

خاس دَه‌یدَه خِراو، خراو دَه‌یده خاس!

چه‌کار کنم از دست دنیای بی چشم و رو! خوب را به بدان می‌دهد و بد را به خوبان!

*

نِزرَه‌ی دردم تی، هَر وَیره بی‌کس!

کس لیم نیَه پِرسی، بیمار دردِت چَه‌س!

ناله دم مرگ در این‌جا از من بی‌کس می‌آید! کسی از من نمی‌پرسد که بیمار درد تو چیست!

هر چی رنجِم بِرد، رنجم چی وَ دس!

آویاری زَلَه، خِذمَت وَ ناکَس!

هرچه رنج کشیدم حاصلش بر باد رفت. خدمت به ناکس مانند آبیاری نی زار است.

* * *

اَر دردِ دلِم، بِکَه‌م اَرای سنگ!

سنگ سیَه بودِن، هَل گَردی وَ رنگ!

اگر درد دلم را برای سنگ بازگو کنم؛ سنگ سیاه می‌شود و تغییر رنگ می‌دهد.

* * *

دنیای هیچ و پویچ‌، کاروان‌سرا رنگ!

گاهی و دلشاد، گاهی و دلتنگ!

دنیای هیچ و پوچ، مانند کاروان‌سرا (که محل گذر است)

گاهی به شادمان و زمانی به دلتنگی ( می‌گذرد. )

* * *

آخ لیل و داخ لیل، لیلی باوانم!

وَ کی توریایدَه، بینای چاوانِم!

آه از دوری محبوب عزیزتر از همه کسانم! ای روشنایی دیدگانم ! بگو از کی رنجیده‌ای؟

* * *

طانه‌ی ناکَسَ‌یل، وَ گوش شِنَفتِم!

خُوَه‌م کِردمَ کَرّ، چِمان نَشنَفتِم!

طعنه‌ی ناکسان را به گوش خود شنیدم. خود را به کرّی زدم که گویی نشنیدم.

* * *

خُوَه‌م کرماشانی، فارسی نیَه‌زانِم!

وَ زوانِ کُردی، دردِت وَ گیانم!

خودم کرمانشاهی هستم و فارسی نمی‌دانم. به زبان کردی می‌گویم: « دردت به جانم بیفتد.»

* * *

دَنگِم گیریایَه، دنگی هَلارِم!

هر چی چَو سیَه‌س، لَه مال دِرارِم!

صدایم گرفته است تا آوازی بخوانم. و تمام سیاه چشمان زیباروی را از خانه به درآورم.

* * *

دوسِ اول خاس، ای جار مَیل سردِم !

وَ لیم توریایدَه ، وَ قصه ی مَردِم !

دوست ابتدا ، عاشق و سپس میل سرد  به خاطر حرف مردم از من رنجیده ای.

* * *

شرط بو لَه داخِت، دیتِر نَخَنِم!

برگِ عازیَتی، لَه وَر نَکَنِم!

عهد می‌بندم از داغ فراق تو هرگز نخندم! و پیراهن عزا را از تن در نیاورم!

* * *

شرط بو وَ داخِت، ترکِ دنیا کَه‌م!

کشکول هَل گِرِم، مولا مولا کَه‌م!

عهد می‌بندم که از داغ حسرت دیدارت ترک دنیا کنم! کشکول درویشی را برداشته و مولا مولا کنم!

* * *

کَم بَو کم بِچو، کم بیَه زامَتِم!

هم دینِم سُزیا، هم قیامتِم!

کمتر آمد و رفت کن و مرا کمتر زحمت بده! با این کارت دنیا و آخرتم را بر باد دادی.

* * *

اَی دنیاداران، ای دنیا دوسان!

دنیا دَمی گَه، جوی شارّو بوسان!

ای کسانی که دل به دنیا بسته‌اید، بدانید، که ( سفره) دنیا مثل ته مانده محصول بوستان، لحظه‌‌ای بیش ( پهن )نیست.  

بنویسین لَه بان، تاقِ تاق وَسان!

تا کَی بِکیشِم، جَورِ ناکَسان!

بر بالای تاقِ تاق بستان بنویسید، تا کی زیر بار ستم ناکسان باشم.

 

 

 

پراو، بیسِتوین، هَر دِگ بِرا بین!

وَ تیشه‌ی فرهاد، وَ یَک جِیا بین!

کوه‌های پراو و بیستون هر دو برادر بودند.

با تیشه‌ی فرهاد از هم جدا شدند.

***

دنیای بی‌بُنیا، کاروان‌سرا رنگ!

گاه پِر، گاه خالی، گاه شاد، گاه دلتنگ!

زندگانی عرصه‌ی بی‌بنیاد و کاروان‌سرا گونه ایست،

گاه پر، گاهی خالی، زمانی شاد و زمانی ماتم است.

***

رفیقی نااهل، چوی دارِ بیدَن!

باخَوان وَ بید، هَر ناامیدَن!

دوستی با مردم ناشایست، چون ( آبیاری ) درخت بید است!

باغبان از (ثمر) درخت بید همیشه ناامید است!

***

زَران بَسِریاس، ریَ گَه‌م، گُم کَردَن!

سر لَه لیم شیویاس، چوی عزیز مَردَن!

کوه زران از برف پوشیده و راه را گم کرده‌ام.

چون عزیز مرده‌ها، سرگردان شده‌ام.

***

سِراو چوی سطر، سیرکوه اِلیاسان!

سَرخُم و لَنجاو، جاگَه‌ی خال خاسان!

سراب هم چون سطر، سیرکوه و الیاسان سرخم و لنجاب، مأوای زیبا رویان است

***

کِز کِز دانیشِم، لَه پای دیواران!

زنجیر وَ گَردن، جوی گناکاران!

غمین و پریشان و هم‌چون گناه‌کاران، زنجیر در گردن، پای دیوارها می‌نشینم.

شنبه بیست و هشتم بهمن 1391 :: 15:51 ::  نويسنده : وحید اکجوان

خوم کرماشانی فارسی نیزانم

به زوان کوردی قه ضات وگیانم

گول ونوشه ی با خانمی

شو چرای دیوا خانمی

کرما شانی گم وه تور گ ه ریامه

وه زلف لیلی زنجیر ک ه ر یامه

گول ونوشه ی با خانمی

شو چرای دیوا خانمی

ایمشو چن شوه یتیده خاوم

له کی توریاده گلاره ی چاوم

گول ونوشه ی با خانمی

شو چرای دیوا خانمی

اگه ر بیده پیم ماچ له ناو دم

روژی صد کرت قضات خم له خوم

گول ونوشه ی با خانمی

شو چرای دیوا خانمی

************

ترجمه

به درخواست بازدیدكنندگان

***

خودم کر مانشاهی هستم فارسی بلد نیستم

به زبان کردی درد قضای تو به جانم

گل بنفشهی باغ هایم هستی

شب چراغ مهمان خانه من هستی

كرمانشاهی هستم که به دامت گر فتار شده

به زلف لیلی قل زنجیر شده ام

گل بنفشهی باغ هایم هستی

شب چراغ مهمان خانه من هستی

امشب چند شب است که به خواب من نمی آیی

با کی قهر کرده ای ای رو شنایی چشمهایم

 

گل بنفشهی باغ هایم هستی

شب چراغ مهمان خانه من هستی

اگر به من بوسه ای بدهی از لبانت

روزی صد بار قضا و بلای تو را بجان خواهم انداخت

شنبه بیست و هشتم بهمن 1391 :: 15:50 ::  نويسنده : وحید اکجوان


آلبوم حیرانی یاوران آهنگسار: استاد گرانقدر "كیخسرو پورناظری"

یاوران مسم
(ای یاران مستم)

یاوران مسم
(ای یاران مستم)

من مس مخمور باده ی السم
(من مست مخمور باده ی ازلی هستم)

لطف دوس هاما موكم گرد دسم
(لطف دوست آمد محكم گرفت دستم)

شوله ی نارعشق برچی ژ پوسم
(شعله ی آتش عشق برخاست از پوستم)

شوله ی نارعشق برچی ژ پوسم
(شعله ی آتش عشق برخاست از پوستم)

خالی ژ خودی مملو ژ دوسم
(خالی از خودپرستی، سرشار از عشق به دوستم)

یاوران مسم
(ای یاران مستم)

یاوران مسم
(ای یاران مستم)

من مس مخمور باده ی السم
(من مست مخمور باده ی ازلی هستم)

لطف دوس هاما موكم گرد دسم
(لطف دوست آمد محكم گرفت دستم)

یاوران مسم
(ای یاران مستم)

یاوران مسم
(ای یاران مستم)

من مس مخمور باده ی السم
(من مست مخمور باده ی ازلی هستم)

لطف دوس هاما موكم گرد دسم
(لطف دوست آمد محكم گرفت دستم)

لطف دوس هاما موكم گرد دسم
(لطف دوست آمد محكم گرفت دستم)

فرماوه ساقی، باور مینای می
(گفت ساقی، بیاور جام می را)

سرشاكر ساغر، بدر پیاپی
(پر كن ساغر را و پیا پی بده)

پیاپی پر كرد، پیاپی نوشام
(پیا پی پر كرد، پیا پی نوشیدم)

تا كه دیده ی دل هجر له دوس نوشا
(تا كه چشم دل دوری دوست را احساس كرد)

تا كه دیده ی دل هجر له دوس نوشا
(تا كه چشم دل دوری دوست را احساس كرد)

شوله ی نارعشق برچی ژ پوسم
(شعله ی آتش عشق برخاست از پوستم)

شوله ی نارعشق برچی ژ پوسم
(شعله ی آتش عشق برخاست از پوستم)

خالی ژ خودی مملو ژ دوسم
(خالی از خودپرستی، سرشار از عشق به دوستم)

یاوران مسم
(ای یاران مستم)

یاوران مسم
(ای یاران مستم)

من مس مخمور باده ی السم
(من مست مخمور باده ی ازلی هستم)

لطف دوس هاما موكم گرد دسم
(لطف دوست آمد محكم گرفت دستم)

لطف دوس هاما موكم گرد دسم
(لطف دوست آمد محكم گرفت دستم)

ای دل تا كسی چو خم نای و جوش
(ای دل تا كسی همچو خم نیاید به جوش)

ای دل تا كسی چو خم نای و جوش
(ای دل تا كسی همچو خم نیاید به جوش)

ای دل تا كسی چو خم نای و جوش
(ای دل تا كسی همچو خم نیاید به جوش)

حلقه ی بنده گی عشق نه كی وگوش
(حلقه ی بنده گی عشق را نكند به گوش)

محرم نمبو هرگز و اسرار
(محرم نمی شود هرگز به اسرار(عشق))

محرم نمبو هرگز و اسرار
(محرم نمی شود هرگز به اسرار(عشق))

نخل اومیدش دوسی نادی بار
(نخل امیدش دوستی نمیدهد بار)




آلبوم "صدای سخن عشق" "یا رب"

یا رب وَ رندان مست مِیخانت
(یارب به مستان می خانه ات (قسمت میدهم))

وَ حق پرستان دِیْری دیوانت )
به حق پرستان شیدای دیوانه ات (قسمت میدهم) )

وَ یا رب یارب شُو زنده داران
)به ندای یارب یارب شب زنده داران (قسمت میدهم) )

كزه ی سُز دل "آزیزم" دوعای بیماران
(به سوز دل دعای بیماران (قسمت میدهم))

وَ آو دیده ی دل سُختََگانت
(به اشك چشم دل سوختگانت (قسمت میدهم))

عشاق صادق دایم گریانت
(عشاق صادق همیشه گریانت(قسمت میدهم))

آی وای امان های داد خُوا
(ای وای، امان، هی داد خدایا)

همسران دردم له سر تا و پا آلوده ی دردم
(همنشین با دردم،ازسر تا به پا درد وجودم را گرفته)

آی وای امان های داد خُوا
(ای وای، امان، هی داد خدایا)

مجنون سُخته ی بیاوان گردم
(مجنون سوخته ی بیابان گردم)

له عشق لیلی و بی كس مِردم
(از عشق لیلی و در بی كسی مُردم)

هجر دوس بردم وشرای مردن
(دوری یارم را در لحظه مرگ احساس كردم)

كس نمزانو دردم چه دردن
(كسی نمیداند دردم چه دردیست)

یا رب وَ رندان مست میخانت
(یارب به مستان می خانه ات (قسمت میدهم))

وَ حق پرستان دِیْری دیوانت)
به حق پرستان شیدای دیوانه ات (قسمت میدهم) )

وَ یا رب یارب شُو زنده داران)
به ندای یارب یارب شب زنده داران (قسمت میدهم) )

كزه ی سُز دل " آزیزم" دوعای بیماران
(به سوز دل دعای بیماران (قسمت میدهم))

باد مرادت "گیان" بدَر كمانه
(باد مرادت را بر ما بفرست)

تا نار عشقم بده ی زبانه
(تا آتش عشقم زبانه كشد)

شعر از "حیرانعلیشاه" با یادی از"سید خلیل عالی نژاد" كه یكی از تنبور نوازان این

شاهكار است




آلبوم آواز اساطیر خور آوا (غروب خورشید)

كاووسكی بی2
(كیكاووس بود)

ریژانه كرم
( با كرم)

بخشانه هی بی
(بسیار بخشنده بود)

دنگ داوای دا
(بر آورنده ی نیاز)

حاتم تی بی
(حاتم تا یی بود)

دنگ داوای دا
(بر آورنده ی نیاز)

حاتم تی بی
(حاتم تا یی بود)

كاووسكی بی2
(كیكاووس بود)

ریژانه كرم
(با كرم)

بخشانه هی بی
(بخشنده ای بود)

دنگ داوای دا
(بر آورنده ی نیاز)

حاتم تی بی
(حاتم تا یی بود)

دنگ داوای دا
(بر آورنده ی نیاز)

حاتم تی بی
(حاتم تا یی بود)

نی ورتر دوارن
( پیش از این روزگار همانند او ندیده)

كاووس كی بی2
(كیكاووس بود)

ریژانه كرم
(با كرم)

بخشانه هی بی
(بسیار بخشنده بود)

دنگ داوای دا
(بر آورنده ی نیاز)

حاتم تی بی
(حاتم تا یی بود)

دنگ داوای دا
( بر آورنده ی نیاز)

حاتم تی بی
(حاتم تا یی بود) ... ...

باش بگلران
(برترین امیران)

روسم زال بی
(رستم زال بود)

باش بگلران
(برترین امیران )

روسم زال بی
(رستم زال بود)

یاربی یاربی یار ...
(یاربود یاربود یار)

ساقی چه نیش جام مدام و دوری2
(ساقی با جام می اش یكسره گردش میگشت)

سرحلقه مجلس باران قوم بی
(سرحلقه ی مجلس و باران قوم بود)"برای مردم مایه ی رحمت بود"

دنیا نو دم دا گردونه شارا لیلی مجنون داشت بارا دلارا
(لیلی مایه ی آرامش و معشوقه ی مجنون بود)

دنیا نو دم دا گردونه شارا لیلی مجنون داشت بارا دلارا
(لیلی مایه ی آرامش و معشوقه ی مجنون بود)

فرهاد زاده عشق شیرین ویش بی
(فرهاد زاده ی عشق شیرینش بود)

زلیخا سودا یوسف خیش بی
(زلیخا در فكر و اندیشه ی یوسف خود بود)
(سودا در اینجا به معنی فكر و خیال و اندیشه میباشد)
"با توجه به لغتنامه ی دهخدا"

دنیا نو دم دا گردونه شارا لیلی مجنون داشت بارا دلارا
(لیلی مایه ی آرامش و معشوقه ی مجنون بود)

فرهاد زاده عشق شیرین ویش بی
(فرهاد زاده ی عشق شیرینش بود)

زلیخا سودا یوسف خیش بی
(زلیخا سودای یوسف خودش بود)

دنگ داوای دا
(برآورنده ی نیاز)

قوچاخان دور
(چالاكترین فرد زمانه)

ستیزه ی فلك یك یك برد و جور
2 (ستیز روزگار را یك به یك جور كشید)

یاربی یاربی یار...
(یاربود یاربود یار)

ایسه كفته لیم نه ای روزگاره نه ای فتنه و آشوب مینت گذاره
(حالا از این روزگار فته و آشوبی محنت بار نصیب من شده)

نه ای جورعظیم سردی زمانه بابو نه فرزن كردن بیگانه
(در این روزگار سختی كه پدر و فرزند را با هم بیگانه كردند)

نه چاو فرهاد
(نه چشمان فرهاد)

نه دنگ حاتم
(نه صدای حاتم)

نه لقای یوسف
(نه لقای یوسف)

نه مور خاتم
(نه مور خاتم)

نی ورتر دوران
( پیش از این روزگار همانند او ندیده)

كاووسكی بی
(كیكاووس بود)

ریژانه كرم
(با كرم)

بخشانه هی بی
(بسیار بخشنده بود) ... ...

باش بگلران
(برترین امیران)

روسم زال بی
(رستم زال بود)

باش بگلران
(برترین امیران)

روسم زال بی
(رستم زال بود)

دنیا نو دم دا گردونه شارا لیلی مجنون داشت بارا دلارا
2 (لیلی مایه ی آرامش و معشوقه ی مجنون بود)

فرهاد زاده عشق شیرین ویش بی
(فرهاد زاده ی عشق شیرینش بود)

زلیخا سودا یوسف خیش بی2
(زلیخا سودای یوسف خودش بود)

دنیا نو دم دا گردونه شارا لیلی مجنون داشت بارا دلارا
(لیلی مایه ی آرامش و معشوقه ی مجنون بود)

فرهاد زاده عشق شیرین ویش بی
(فرهاد زاده ی عشق شیرینش بود)

زلیخا سودا یوسف خیش بی
(زلیخا سودای یوسف خودش بود)

یاربی یاربی یار...
(یاربود یاربود یار)

ایسه كفته لیم نه ای روزگاره نه ای فتنه و آشو مینت گذاره
(حالا از این روزگار فته و آشوبی محنت بار نصیب من شده)

نه ای جورعظیم سردی زمانه
(در این روزگار سخت و

نه عاصای موسی
(نه عصای موسی)

نه گیسوی رسول
(نه گیسوی رسول)

نه یاهوی مجنون
(نه یاهوی مجنون)

نه هوهوی بلول
(نه هوهوی بلول)

نه چاو فرهاد
(نه چشمان فرهاد)

نه دنگ حاتم
(نه صدای حاتم)

نه لقای یوسف
(نه لقای یوسف)

نه مور خاتم
(نه مور خاتم)

ایسه كفته لیم نه ای روزگاره نه ای فتنه و آشو مینت گذاره
(حالا از این روزگار فته و آشوبی محنت بار نصیب من شده)

نه عاصای موسی
(نه عصای موسی)

نه گیسوی رسول
(نه گیسوی رسول)

نه یاهوی مجنون
(نه یاهوی مجنون)

نه هوهوی بلول
(نه هوهوی بلول)

نه چاو فرهاد
(نه چشمان فرهاد)

نه دنگ حاتم
(نه صدای حاتم)

نه لقای یوسف
(نه لقای یوسف)

نه مور خاتم (نه مور خاتم)

دنگ داوای دا
(برآورنده ی نیاز)

قوچاخان دور
(چالاكترین فرد زمانه)

ستیزه ی فلك یك یك برد و جور
2 (ستیز روزگار را یك به یك جور كشید)










شنبه بیست و هشتم بهمن 1391 :: 15:48 ::  نويسنده : وحید اکجوان


ترانه روسم ( رستم )

وَ یاد ا و روﮊَه تا ج وَ زال سَنیْ
(به یاد ا ن روزی که تاج را ازدست زال گرفتی )

گِلیمْ پوشْ کِردی، پوسِ بورْ کَنی
(لباسی مانند گلیم پوشیدی و پوست ببر را دراوردی )

فِدایْ نامِتْ بامْ صاحِبْ زورُ و رَخْشْ، بورِ بیَنْدیش شیرِ دِلْ نَلَخْشْ روسَم
(ای صاحب زور و رخش شیر شجاع و ببر نترس فدای اسمت شوم )

فِدایْ نامتْ بامْ صاحِبْ زورُ و رَخْشْ، بورِ بیَنْدیش شیرِ دِلْ نَلَخْشْ
(ای صاحب زور و رخش شیر شجاع و ببر نترس فدای اسمت شوم )

پوسِ بورِ رَزْمْ بپوشَ نَوَرْ
(لباس رزمی را که از جنس پوست ببر است بپوش )

ران بِنْیَهْ رِکاوْ رَخْشِ تَکاوَر
(پایت را در رکاب رخش تکاور بگذار )

اَشْکَبوسْ راگِیْ مِیدانْ کَرْدَنْ بَر
(اشکبوس راه میدان را در پیش گرفت )

وَسوزْ مَپِرْ سُ هَوایْ پیلَهْ تَنْ
(با تمام وجود همرزم خود را جستجو می کند )

روسم اَشْکَبوسْ راگِیْ مِیدانْ کَرْدَنْ بَر
(اشکبوس راه میدان را در پیش گرفت )

وَسوزْ مَپِرْ سُ هَوایْ پیلَهْ تَن ْ
(با تمام وجود همرزم خود را جستجو می کند )

روسم وِه رِزِهْ نَخاوْ کِیْ وَخْتِ خاوَهْ
(رستم بلند شو نخواب الان کی وقت خوابیدن است )

وِه رِزِهْ نَخاوْ کِیْ وَخْتِ خاوَهْ
(رستم بلند شو نخواب الان کی وقت خوابیدن است )

وَخْتِ دارُ وداینْ اَفراسیاوَه ن
(وقت به دار کشیدن افراسیاب است )

روسم وَخْتِ دارُ وداینْ اَفراسیاوَه ن
(وقت به دار کشیدن افراسیاب است )

سِپاهیْ بورِزجانْ کََردی سَرْ نگونْ
(سپاه برازجان را سرنگون کردی )

زنون جادو قَلْتانی وَ خون
(زنون جادوگر را در خون غلتاندی )

سیه خورشه زَنگی شای تَرْزین سُوار وِه شُو وسپاسانش کَردی تارُ ومار
(شبانه سپاه خورشه زنگی که سوار کار خوبی بود را تار ومار کردی )

روسم سیه خورشه زَنگی شای تَرْزین سُوار وِه شُو وسپاسانش کَردی تارُ ومار
(شبانه سپاه خورشه زنگی که سوار کار خوبی بود را تار ومار کردی )

لَسَرْ تا وَه پا سیا بَرْگِمِهْ
(سر تا پا سیاه پوشیدم )

لَسَرْ تا وَه پا سیا بَرْگِمِهْ
(سر تا پا سیاه پوشیدم )

بی دوس قِرْچَهْ قِرْچْ ریشِیْ جَرْگُمِهْ
(در فراق دوست ریشه دلم در حال سوختن است )

لَهْ تاوِ دوریتْ دِل بی قَرا ره ن
(دلم به خاطر دوریت بیقراراست )

بینایی دیدِ م جَهْ خَفَهْ تْ تارِه ن
(از غم دوریت چشمانم تار شده است )

بینایی دیدِ م جَهْ خَفَهْ تْ تارِه ن
(از غم دوریت چشمانم تار شده است )

روسَم وَه فدای رَخْشِ گُلْگونِتْ
(رستم فدای رخش گلگونت شوم ) …

ایرانی تَه نیا وه توش هَن اومید
(ایرانی فقط به تو امید دارد )

جای ئومیدشان مه که نا ئومید
(امیدشان را نا امید نکن )

شنبه بیست و هشتم بهمن 1391 :: 15:48 ::  نويسنده : وحید اکجوان


كنسرت ورزشگاه انقلاب به همراه گروه كامكار سال 1376 (واران وارانه)

واران وارانه ، واران وارانه ، عزیزكم گل ریزه ریزه
(باران بارانه، باران بارانه،عزیزم گل پر پره)

وعده ی وهار دای عزیزكم ، یه خو پاییزه
(تو وعده بها ر به من دادی عزیزم، این كه پاییزه)

واران وارانه ، عزیزكم، واران وارانه
(باران بارانه ، عزیزم، باران بارانه)

واوارن وارانه، واران ترم كرد
(باران بارانه ،باران خیسم كرد)

سوزی چاو خمار عزیزكم ، له دین درم كرد
(سبزه روی چشم خمار عزیزم، از دین به درم كرد)

نازنین ، له دین درم كرد
(نازنین ، از دین به درم كرد)

شرطو له داخت عزیزكم هرگز نه خنم
(شرط میبندم كه از غصه تو عزیزم هرگز نخندم )

برگی آزییتی عزیزكم، له ور نكنم
(لباس عذا را عزیزم، از تن بیرون نیاورم)

واران وارانه، عزیزكم، واران وارانه
(باران بارانه، عزیزم، باران بارانه)

واوارن وارانه، واران ترم كرد
(باران بارانه، باران خیسم كرد)

سوزی چاو خمار عزیزكم ، له دین درم كرد
(سبزه روی چشم خمار عزیزم، از دین به درم كرد)

نازنین، له دین درم كرد
(نازنین، از دین به درم كرد)

واران وارانه، عزیزكم، واران وارانه
(باران بارانه، عزیزم، باران بارانه)

شیرین شیرینم، شیرین شمامه
(شیرین شیرینم، شیرین شمامه "شمامه نام میوه ای زیبا است درمنطقه كرمانشاه")

ساتی نینمت عازیزكم، عمرم تمامه، نازنین ،عمرم تمامه.
( لحظه ای تو را نبینم عزیزم، عمرم تمام است، نازنین، عمرم تمام است)

شنبه بیست و هشتم بهمن 1391 :: 15:47 ::  نويسنده : وحید اکجوان


این شعر حدودا 200 سال پیش توسط شاعر "درویش ذوالفقار" سروده شده. لبوم" مطرب مهتاب رو" "گل و خار"

یارب گریانم دیدم وینه ی اور، یارب گریانم دیدم وینه ی اور
(یارب گریانم، چشمانم مانند ابر است، یارب گریانم، چشمانم مانند ابر است)

دیدم وینه ی اور، آزیز، وهار گریانه
(چشمانم مانند ابر بهار گریانست، عزیزم)

جرگم كواوه و دیدم، سُختو بریانه
(ای دیده ی من، جگرم كباب و سوخته و بریان است)

له سر تا و پا سیا برگمه، له سر تا و پا سیا برگمه
(از سر تا به پا لباس سیاه تنم است، از سر تا به پا لباس سیاه تنم است)

بی دوس قرچه قرچ، آزیز، ریشه ی جرگمه
(بی دوست صدای پاره شدن ریشه ی جگرم می آید، عزیزم)

بی دوس قرچه قرچ، دیدم، ریشه ی جرگمه
(بی دوست صدای پاره شدن ریشه ی جگرم می آید، ای دیدگانم)

نمندم طاقت دیدگم، تاب و توانم آزیزم
(ای دیده ی من،نمانده طاقتم ، تاب و توانم تمام شده، عزیزم)

عشق تو سُزان چاوكم، مغز سُغانم دیدگم
(ای چشمان من، عشق تو مغز استخوانم را سوزانده، ای دیدگانم)

دیدگم، نورچاومی، آزیزم، دل ودینمی، گل وخار ‌
(ای دیده ی من، نور چشمم هستی ، عزیزم، دل ودینمی، هم گلی هم خار)

له قلندران دیدم، له قلندران آزیز، بیاوان گردم آزیزم
(ای دیده ی من، از قلندران بیابان گردم، عزیزم)

كس خور نیری چاوم، كس خور نیری دیدم، و سوز و دردم، نازنین
(ای چشمان من، كسی خبر ندارد ،ای دیدگانم، كسی خبر ندارد، از سوز دردم، نازنینم)

دیدگم، نورچاومی، آزیزم، دل و دینمی، گل وخار
(ای دیده ی من، نور چشمم هستی ، عزیزم، دل ودینمی، هم گلی هم خار)

یارب گریانم دیدم وینه ی اور، یارب گریانم دیدم وینه ی اور
(یارب گریانم، چشمانم مانند ابراست ، یارب گریانم، چشمانم مانند ابراست)

دیدم وینه ی اور، آزیز، وهار گریانه
(چشمانم مانند ابر بهار گریانست، عزیزم)

جرگم كواوه و دیدم، سُختو بریانه
(ای دیده ی من ، جگرم كباب و سوخته و بریان است)

له سر تا و پا سیا برگمه، له سر تا و پا سیا برگمه
(از سر تا به پا لباس سیاه تنم است، از سر تا به پا لباس سیاه تنم است)

بی دوس قرچه قرچ آزیز، ریشه ی جرگمه
(بی دوست صدای پاره شدن ریشه ی جگرم می آید، عزیزم)

بی دوس قرچه قرچ دیدم، ریشه ی جرگمه
(بی دوست صدای پاره شدن ریشه ی جگرم می آید، ای دیدگانم)

نمندم طاقت دیدگم، تاب و توانم، آزیزم
(ای دیده ی من، نمانده طاقتم، تاب و توانم تمام شده، عزیزم)

عشق تو سُزان نازنین، مغز سُغانم، آزیزم
(نازنینم ،عشق تو مغز استخوانم را سوزانده،عزیزم)

دیدگم، نورچاومی، آزیزم، دل و دینمی، گل وخار
(ای دیده ی من، نور چشمم هستی ، عزیزم، دل ودینمی، هم گلی هم خار)

شنبه بیست و هشتم بهمن 1391 :: 15:47 ::  نويسنده : وحید اکجوان


ای لای اجرا با ارکستر ارمنی به رهبری لوریس چکناوریان

اری وفدای بالاد بام آزیزم روژی چوار جاره
آه فدای قامتت شوم عزیزم روزی چهار بار

اری صبح و نیمه رو آزیزم عصر و ایو
اره صبح و ظهر ، بعد از ظهر و غروب

لای لای لای لای که ژوله ی چاو که ژالم
لالا لالا ، زیبای چشم چون آهوی من

اری وفدای مالکه ی آزیزم پای پراوت بام
فدای آن خانه ای که در دامنه ی کوه پراو داری

اری وفدای دو دیده ی شو بی خواد بام
آه فدای دو چشم شب زنده دارت

لای لای لای لای که ژوله ی چاو که ژالم
لالا لالا ، زیبای چشم چون آهوی من

اری امشو چن شوه آزیزم دور له یارانم
آه امشب چندمین شب دوری از یاران است

اری وک باغچه ی بی آو آزیزم تشنه ی وارانم
آه که چون باغچه ی بدون آب ، تشنه ی بارانم

لای لای لای لای که ژوله ی چاو که ژالم
لالا لالا ، زیبای چشم چون آهوی من

شنبه بیست و هشتم بهمن 1391 :: 15:46 ::  نويسنده : وحید اکجوان


لبوم حیرانی ( قلب )

یا رب و حرمت ذات بی عیبت( یا رب به حرمت ذات بی عیبت)

و سر مگو کارخانه ی غیبت (به راز پنهان عرش پنهانت)

قلبی عطا که له هجران خوت (قلبی به من عطا کن که از هجران خودت)

سوزیا و برشیا کوت و کوت و لت لت (سوخته وکباب و پاره پاره باشد)

قلبی عطا که رو و ایمه بو (قلبی عطا کن رویش به ما باشد)

له سودای عشق قیمه قیمه بو (از سوز عشق ، تکه تکه بشود)

قلبی بیده پیم پاره پاره بود (قلبی به من بده ، پاره پاره باشد)

نرم و سخت چو گل و سنگ خاره بو همچون گل ، (نرم و چون سنگ خارا سخت باشد)

قلبی بیدر پیم روشن چو روژ بو (قلبی به من بده چون روز روشن باشد )

له آگره عشق دایم و سوز بو ( از آتش عشق ، مدام در سوز باشد)

قلبی بیده پیم دایم بریان بو (قلبی به من بده مدام سوخته باشد )

چو اور وهار دایم گریان بو (مانند ابر بهار مدام گریان باشد)

یا رب و حرمت ذات بی عیبت (یا رب به حرمت ذات بی عیبت)

و سر مگو کارخانه ی غیبت( به راز پنهان عرش پنهانت)

قلبی بیده پیم پسنده ویت بو (قلبی به من بده ، مورد پسند خودت باشد)

عاشق و مجنون دیوانه و شیت بود (عاشق ، مجنون و دیوانه باشد)

قلبی بیده پیم پسنده ویت بو (قلبی به من بده ، مورد پسند خودت باشد)

عاشق و مجنون دیوانه و شیت بود (عاشق ، مجنون و دیوانه باشد)

یا رب و حرمت ذات بی عیبت (یا رب به حرمت ذات بی عیبت )

و سر مگو کارخانه ی غیبت (به راز پنهان عرش پنهانت)

قلبی بیدر پیم روشن چو روژ بو (قلبی به من بده چون روز روشن باشد)

له آگره عشق دایم و سوز بو (از آتش عشق ، مدام در سوز باشد)

.: Weblog Themes By Pichak :.


 
   
منبع کد های جاوا اسکریپ وقالب وب
کد پیغام خوش آمدگویی
منبع کد های جاوا اسکریپ وقالب وب
پرینت

کد متحرک کردن عنوان وب

کدهای رایگان وبلاگ